رویکردی فرایندی به برنامه‌ریزی فناوری در سطح فرابنگاهی

چالش‌های رقابتی، نیاز صنایع به شناسایی و انتخاب فناوری‌های توانمندساز آینده را حیاتی نموده است. اهمیت تعیین جهت حرکت صنعت و ضرورت اولویت‌بندی سرمایه گذاری های فناورانه در زیر بخش های مختلف، ضرورت برنامه‌ریزی فناوری در سطح صنعت را نشان می‌دهد. بررسی پژوهش‌های مختلف نشان می‌دهد که در بیشتر موارد، روش های مورد استفاده برای برنامه‌ریزی فناوری در سطح صنعت در بیشتر موارد، یا توسعه یافته روش های برنامه‌ریزی فناوری در سطح بنگاه می باشندهستند و یا از تغییر در چارچوب های سیاست‌گذاری فناوری در سطح ملّی بدست آمده اند. با توجه به این موضوع در پژوهش حاضر تلاش شد تا با در پیش گرفتن رویکرد کیفی و با استفاده از روش نظریه برخاسته از داده‌های مبتنی بر مصاحبه نیمه ساختاریافته با 40 نفر از خبرگان دانشگاهی و صنعتی در صنایع نفت و گاز، خودروسازی و هوافضا، ضمن توسعه مدل برنامه‌ریزی فناوری در سطح صنعت، به معرفی ابعاد و مولفه‌های مختلف آن پرداخته شود. مدل ارایه شده در این پژوهش، دارای سه سطح می باشد. در سطح مرجع آن، خطوط کلان توسعه فناوری انتخاب می‌گردد. در سطح میانی مدل، سبد حوزه های فناوری که پاسخ مناسبی به نیازمندی های کلیدی سیستم می‌دهند، تعیین می شود و در سطح خرد مدل، گزینه های فناوری که پتانسیل لازم جهت دستیابی به اهداف عملکردی مورد نیاز را دارند، انتخاب می گردند. در انتهای این مقاله، پس از تحلیل مدل توسعه یافته، پیشنهاداتی برای تحقیقاتی آتی ارایه گردیده است.