stability analysis and genotype×environment interaction study for grain yield of some barley genotypes

Analysis of the genotype×environment (ge) interaction of barley (hordeum vulgare l.) can aid in detecting genotype performance better under diverse and harsh environments. sixteen advanced breeding lines and two cultivars were tested across five locations at gachsaran, gonbad, ilam, lorestan and mughan districts during three years of 2017 to 2019. stability analysis was determined using 19 different variance and regression methods with 26 univariate statistics because each method explores stability from different aspects and all of them can reflect a comprehensive stability characteristic of genotypes. the result showed that environment, genotype and ge contributed 92, 2 and 8% of the total variation and there is no strongest genetic control. according to the ge sum squares-based parameters, genotypes g13, g12 and g15 were more stable. the coefficient of line slope and residual variance of common and adjusted linear regression, manifested g1, g2, g12 and g18 as the most stable and responsive genotypes. the selective value of genotype (svg) identified g6, g10 and g11 as the most stable genotypes while g2, g5 and g13 were the most stable genotypes based on superiority measure (sm). according to h parameter, genotypes g2, g13 and g18 were identified as the most stable genotypes while the dynamic cv and dynamic regression introduced g3 and g15 as the most stable genotypes. the relative superiority (rs), proposed g1, g2 and g5 as the most stable genotypes. finally, h statistic, rs and sm could be recommended for stability analysis in future breeding programs for the simultaneous selection of yield and stability.

تجزیه پایداری و مطالعه اثر متقابل ژنوتیپ×محیط برای عملکرد دانه در ژنوتیپ های جو

تجزیه و تحلیل برهم‌کنش ژنوتیپ×محیط (GE) در گیاه جو (.Hordeum vulgare L) می‌تواند به تشخیص عملکرد بهتر ژنوتیپ در محیط های متنوع و سخت کمک کند. 16 لاین اصلاحی پیشرفته و دو رقم در پنج منطقه در شهرستان‌های گچساران، گنبد، ایلام، لرستان و مغان طی سه سال 1396 تا 1398 مورد آزمایش قرار گرفتند. تجزیه پایداری با استفاده از 19 روش رگرسیونی و تجزیه واریانس به‌همراه 26 روش تک‌متغیره مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد که محیط، ژنوتیپ و ژنوتیپ در محیط به ترتیب 92، 2 و 8 درصد از تغییرات کل را تشکیل می‌دهند، کنترل ژنتیکی قوی وجود ندارد. با توجه به پارامترهای مبتنی بر مجموع مربعات GE، ژنوتیپ‌های G13، G12 و G15 پایدارتر بودند. ضریب شیب خط و واریانس باقیمانده رگرسیون خطی معمول و تعدیل شده، ژنوتیپ های G1، G2، G12 و G18 را به‌عنوان پایدارترین و پاسخگوترین ژنوتیپ‌ها نشان دادند. ارزش انتخابی ژنوتیپ (SVG)، ژنوتیپ‌های G6، G10 و G11 را به‌عنوان پایدارترین ژنوتیپ‌ها و معیار برتری (SM) ژنوتیپ‌های G2، G5 و G13 را به‌عنوان پایدارترین ژنوتیپ‌ها شناسایی کردند. با توجه به پارامتر H، ژنوتیپ‌های G2، G13 و G18 به‌عنوان پایدارترین ژنوتیپ‌ها  انتخاب شدند و معیار CV و رگرسیون دینامیکی ژنوتیپ‌های G3 و G15 را به‌عنوان پایدارترین ژنوتیپ‌ها معرفی نمودند. در نهایت، آماره‌های H، RS و SM را می‌توان برای تجزیه و تحلیل پایداری در برنامه‌های اصلاحی آینده به‌منظور انتخاب هم‌زمان عملکرد مطلوب و پایدار توصیه کرد.