>
Fa   |   Ar   |   En
   بررسی تاریخ گرایی نو در خاموشی دریا اثر ورکور  
   
نویسنده حجازی ناهید
منبع پژوهش هاي ادبيات تطبيقي - 1399 - دوره : 8 - شماره : 1 - صفحه:110 -131
چکیده    اصطلاح تاریخ گرایی نو امروزه به رویکردی گفته می شود که تاریخ را آن گونه که تاریخ نگاران به نظر مخاطب می رسانند پذیرا نیست. این رویکرد، در دهه هشتاد قرن بیستم و بیشتر بر مبنای اندیشه‌های استفان گرینبلَت آمریکایی شکل گرفت.و بعدها آرتور ماروتی، لوئیس مانتروز و استیون اورگل آن را گسترش دادند. با تاریخ گرایی نو خوانشی از متن مورد نظر به دست می آید که با داده ها و گزارش تاریخ نگاران متفاوت است. منتقد تاریخ گرای نو، آثار ادبی دوران های گوناگون تاریخ را مد نظر قرارمی دهد تا رابطۀ متن با تاریخ را بازنگری کند و در تفسیر متن، علاوه بر جنبه های ادبی متن، از برساخت های تاریخی، اجتماعی، فرهنگی و ایدئولوژیکی در هر دورۀ تاریخی بهره می گیرد. در این دیدگاه، بر تاریخی بودن متن و متنیت تاریخ تاکید می شود. تاریخ گرایان نو سعی دارند تا گونه ای تفسیر انتقادی ارائه دهند که در آن شبکه ای از روابط بررسی شود و به منزلۀ نزدیک ترین تفسیر به واقعیت باشد. درواقع متن را فضایی می بینند که در آن، روابط پیچیدهْ خود را آشکار می کنند. از این رو رمان کوتاه و دلنشین خاموشی دریا اثر ورکور که در نخستین سال های جنگ جهانی دوم نگاشته شد و اندکی بعد حسن شهید نورایی آن را به فارسی روان ترجمه کرد و در تئاترهای بسیاری در ایران به روی صحنه رفت، برمبنای این رویکرد مورد بحث و بررسی قرار می گیرد.
کلیدواژه ادبیات تطبیقی، تاریخ گرایی سنتی، تاریخ گرایی نو، رمان خاموشی دریا ، ورکور.
آدرس فرهنگستان زبان و ادب فارسی, گروه ادبیات تطبیقی, ایران
پست الکترونیکی n.hejazi2010@yahoo.com
 
 

Copyright 2023
Islamic World Science Citation Center
All Rights Reserved