تاثیر آموزش خطی و غیرخطی بر بهبود و ماندگاری شاخص‌های کنترل پاسچر در زنان سالمند

مقدمه و اهداف روش آموزش غیرخطی یک چارچوب نظری را برای اصول آموزشی فراهم می‌کند که می‌تواند برای تخمین تغییرات غیرخطی یادگیری حرکتی مورد استفاده قرار گیرد. هدف از مطالعه حاضر مقایسه تاثیر آموزش خطی و غیرخطی بر بهبود و ماندگاری شاخص‌های کنترل پاسچر در زنان سالمند است.مواد و روش‌ها پژوهش حاضر از نوع نیمه‌آزمایشی و از‌نظر هدف کاربردی با طرح پیش‌آزمون پس‌آزمون و یادداری بود. بدین‌منظور 45 نفر از زنان سالمند 60 تا 75 ساله به‌طور تصادفی به 3 گروه آموزش غیرخطی، آموزش خطی و گروه کنترل تقسیم شدند. آزمودنی‌های گروه‌های تجربی به مدت 4 هفته و هر هفته 4 جلسه 30 دقیقه‌ای تحت آموزش قرار گرفتند. در این مدت گروه کنترل فقط به اجرای فعالیت‌های معمول و روزانه خود پرداختند. یک روز قبل و بعد از مداخله و 1 هفته بعد، آزمودنی‌ها به انجام تکلیف تعادل ایستا روی صفحه نیروسنج پرداختند.یافته‌ها نتایج نشان داد نمرات جابه‌جایی قدامی‌خلفی، جابه‌جایی طرفی و سرعت در گروه آموزش خطی و غیرخطی کاهش معنی‌داری در پس‌آزمون و یادداری نسبت به پیش‌آزمون داشت (0/0005>p)؛ بدین معنی که نوسانات قامتی کاهش‌یافته تعادل ایستا در هر دو گروه بهبود یافته است، اما بین نمرات مذکور در مرحله پس‌آزمون با یادداری تفاوت معنی‌داری یافت نشد (0/0005>p). این نتایج حاکی از ماندگاری بهبود تعادل ایستا در هر دو گروه آموزش خطی و غیرخطی شد. همچنین هم در مرحله پس‌آزمون و هم در مرحله یادداری، گروه تحریک آموزش غیرخطی در مقایسه با گروه آموزش خطی و کنترل به‌طور معنی‌داری نوسانات قامتی کمتری داشتند (0/0005>p).نتیجه‌گیری ماهیت منعطف، انطباق‌پذیر و جامع آموزش غیرخطی، در مقایسه با ساختار تکراری و قابل‌پیش‌بینی آموزش خطی، آن را در آموزش تعادل در میان سالمندان موثرتر می‌کند.

effect of linear versus nonlinear pedagogy on the improvement and persistence of postural control in older women

background and aims the nonlinear training method provides a theoretical framework for pedagogical principles that can be used to estimate nonlinear changes in motor learning. the present study aimed to compare the effects of linear and nonlinear training on the improvement and maintenance of postural control indices in older women.methods the present study was quasi-experimental with a pretest-posttest and follow-up design. forty-five older women aged 60-75 were randomly divided into nonlinear training, linear training, and control. subjects in the experimental groups received training for four weeks, four 30-minute sessions per week. during this time, the control group only performed their usual daily activities. one day before and after the intervention and one week later, the subjects performed a static balance task on a force plate.results the results showed that the scores for anterior-posterior displacement, lateral displacement, and speed in the linear and nonlinear training groups were significantly reduced in the posttest and follow-up phases compared with the pretest (p<0.0005). so, postural oscillations were reduced, and static balance improved in both groups, but no significant difference was found between the above scores in the posttest and retention phases (p<0.0005). these results indicate that the improvement in static balance is sustained in both the linear and nonlinear training groups. the nonlinear training stimulation group also had significantly fewer postural oscillations than the linear training and control groups at the posttest and retention phases (p<0.0005).conclusion the flexible, adaptable, and comprehensive nature of nonlinear training, compared to the repetitive and predictable structure of linear training, makes it more effective in training balance in older people.