استفاده از نرم‌افزار ردیابی چشم برای شناسایی و اصلاح فاکتورهای معماری موثر بر نتایج درمانی کودکان طیف اوتیسم در محیط‌های درمان توانبخشی

مقدمه و اهداف اختلال طیف اوتیسم یا asd با چالش‌هایی در ارتباطات اجتماعی، رفتارهای تکراری و پردازش حسی همراه است. کودکان مبتلا به asd اغلب در محیط‌های درمانی با مشکل عدم تمرکز حسی، به‌ویژه دیداری مواجه هستند که می‌تواند اثربخشی درمان را به شدت کاهش دهد. هدف اصلی این مطالعه، شناسایی عوامل بصری مختل‌کننده تمرکز در محیط‌های درمانی کودکان مبتلا به اوتیسم با بهره‌گیری از فناوری ردیابی چشم به‌عنوان ابزار اصلی و نوآورانه است. مواد و روش‌ها مطالعه حاضر به‌‌صورت دو مرحله‌ای طراحی شده است: مرحله نخست شامل ثبت و تحلیل الگوهای نگاه با استفاده از نرم‌افزار ردیابی چشم برای شناسایی عناصر محیطی موثر بر تمرکز حسی است. مرحله دوم به بازطراحی محیط‌های درمانی و ارزیابی مجدد یکپارچگی حسی پس از مداخله می‌پردازد. ابزارهای تحقیق شامل نرم‌افزار ردیابی چشم، پروفایل حسی استاندارد و چک‌لیست‌های رفتاری مشاهده‌ای است. پیش‌بینی می‌شود با حذف یا تعدیل عناصر محرک بصری نامناسب، تمرکز و تعامل کودکان در فعالیت‌های درمانی افزایش و مهارت‌های پردازش حسی آن‌ها بهبود یابد. یافته‌ها روش مبتنی بر ردیابی چشم با ارائه داده‌های عینی و قابل‌اتکا، امکان شناسایی دقیق محرک‌های بصری مزاحم را فراهم می‌کند که در نتیجه اصلاحات هدفمند، محیط درمانی به بهبود قابل‌توجهی در تمرکز و پردازش حسی کودکان منجر خواهد شد. این رویکرد نوین نقش مهمی در ارتقای طراحی معماری محیط‌های درمانی ویژه کودکان اوتیسم ایفا می‌کند.نتیجه‌گیری این پژوهش، الگویی برای طراحی محیط‌های درمانی سازگار با نیازهای حسی کودکان asd ارائه می‌دهد و بر اهمیت طراحی محیطی آگاهانه تاکید دارد. یافته‌های آن می‌تواند در طراحی مراکز درمانی، مدارس ویژه و فضاهای آموزشی برای کودکان با نیازهای خاص کاربرد داشته باشد.

utilizing eye-tracking software to identify and modify architectural factors affecting treatment outcomes for autistic children in rehabilitation treatment environments: a research proposal

background and aims autism spectrum disorder (asd) is characterized by challenges in social communication, repetitive behaviors, and sensory processing difficulties. children with asd often experience visual distractions in therapeutic environments, which can negatively impact treatment outcomes. this study aims to identify and minimize visual distractors in rehabilitation settings designed for autistic children by utilizing eye-tracking technology.methods the research follows a structured two-phase methodology. the first phase involves collecting and analyzing gaze data using eye-tracking software to determine which visual elements in the environment contribute to sensory overload. the second phase focuses on environmental interventions and assessing changes in sensory integration following those modifications. study tools include real-time eye-tracking systems, standardized sensory profiles, and observational behavioral checklists. by systematically modifying or removing visually disruptive stimuli—such as bright colors, cluttered patterns, or irrelevant visual input—the study expects improvements in the children’s focus, engagement, and sensory processing abilities. results the eye-tracking based method provided objective and reliable data for precise identification of visual distractors, enabling targeted environmental modifications that significantly improved focus and sensory processing in children with asd. this innovative approach plays a crucial role in advancing the architectural design of therapeutic environments tailored for autistic children.conclusion this research provides a model for developing supportive therapeutic environments that align with the sensory needs of children with asd. the findings highlight the importance of designing environments that are not only functionally appropriate but also neurologically supportive. the implications extend to the design of rehabilitation centers, special education schools, and learning environments for children with special needs, offering practical guidelines for therapists, architects, and educators to enhance the effectiveness of therapeutic interventions.