بررسی تاثیر تحریک ارتعاشی کل بدن بر اثربخشی توانبخشی دهلیزی

مقدمه و اهداف مطالعات قبلی نشان داده اند نوریت یک‌طرفه دهلیزی (uvn) شایع‌ترین علت سرگیجه است. علی‌رغم مزایای فراوان، استفاده از توانبخشی دهلیزی مرسوم (cvr) در بیماران uvn همراه با محدودیت‌هایی می‌باشد. این مطالعه با هدف مقایسه ترکیبی اثرات ارتعاش کل بدن (wbv) و توانبخشی دهلیزی مرسوم در بیماران مبتلا به uvn انجام شد.مواد و روش‌ها گروه بیماران uvn در محدوده سنی 30 تا 50 سال به دو گروه 15 نفری تقسیم شدند. یک گروه 4 هفته توانبخشی دهلیزی مرسوم دریافت کردند، درحالی‌که گروه دیگر cvr+wbv دریافت کردند که شامل 4 هفته توانبخشی دهلیزی مرسوم و 20 جلسه 5 دقیقه‌ای wbv بود. اندازه‌گیری‌های نتیجه شامل پارامترهای کنترل وضعیتی، عدم تقارن بهره رفلکس دهلیزی-چشمی (vor)، خطای حس موقعیت مفصل (jpse) و پرسش‌نامه معلولیت ناشی از سرگیجه (dhi) بود که در ابتدا و بعد از 4 هفته ارزیابی شدند.یافته‌ها پس از اعمال هر دو روش توانبخشی cvr و cvr+wbv در تمام متغیرهای اندازه‌گیری‌شده، بهبود معنی‌داری مشاهده شد. علاوه‌براین گروه cvr+wbv نسبت به گروه cvr در نتایج پوسچروگرافی، امتیاز jpse و dhi (p<0/05) به‌جز عدم تقارن بهره (p>0/05) vor به‌طور قابل‌توجهی بهبود بیشتری نشان دادند.نتیجه‌گیری هر دو روش توانبخشی cvr و cvr+wbv عملکرد تعادل را بهبود می‌بخشند. روش cvr+wbv بهبودی بیشتری در بیماران uvn نشان می‌دهد. بنابراین هنگامی که cvr با wbv ترکیب می‌شود، اثرات درمانی بیشتری را در بیماران uvn نشان می‌دهد.

investigating the effect of whole-body vibration stimulation on the effectiveness of vestibular rehabilitation

background and aims previous studies have demonstrated that unilateral vestibular neuritis (uvn) is the most prevalent cause of dizziness. despite the many advantages, conventional vestibular rehabilitation (cvr) in uvn patients has limitations. accordingly, this study compares the effects of combined whole-body vibration (wbv) and conventional vestibular rehabilitation in patients with uvn.methods uvn group patients in the age range of 30 to 50 years were divided into two groups, each group including 15 participants. one group received four weeks of cvr, while the other received cvr+wbv, which included four weeks of cvr and twenty 5-min sessions of wbv. outcome measurements were postural control parameters, vestibulo-ocular reflex gain asymmetry, joint position sense error, and dizziness handicap inventory scores that were assessed at baseline and after four weeks.results there was a significant improvement in all measured variables after both the cvr and cvr+wbv treatments. moreover, the cvr+wbv group showed significantly greater improvement than the cvr group in posturography results, joint position sense error, and dhi score (p<0.05) except vestibulo-ocular reflex gain asymmetry (p>0.05).conclusion both cvr and cvr+wbv treatments effectively improve balance function. cvr+wbv training shows additional therapeutic effects in uvn patients. when combined with cvr, wbv shows additional therapeutic effects in uvn patients.