رویکردهای متقابل جمهوری اسلامی ایران و ایالات متحده نسبت به یکدیگر در پرتو برجام

به دنبال مذاکرات گسترده صورت گرفته میا ن ا یرا ن و گروه 1+ 5 در راستا ی دست یا بی به توافق هسته ا ی که از سوم آذر 1392 به طور رسمی آغاز شد و درنها یت در 23تیر1394 منجر به توافق هسته ای میان ا یرا ن و1 + 5 شد، تصور او لیه ای نبود که رو یکردهای تقابل آ میز میان ا یرا ن و طر فین توافق به خصوص امریکا کاهش خواهد یافت. اما در ادامه شرا یط به گونه ا ی پیشرفت که در بسیاری از حوزها نه تنها شاهد کاهش تنش میا ن ا یرا ن و امریکا نبوده ا یم بلکه شاهد افز ا یش تنش در سا یر حوز ه ها میان دو کشور بود ه ا یم. بسیاری از کارشناسان سیاست خار جی علل ا فزا یش تنش میان ا یرا ن و امریکا را نا شی از راهبرد تهاجمی و تقابل آ میز امریکا و تا ثیرگذا ری متغییرهای گوناگو نی خارج از د ا یر ه توافق هسته ای میا ن ا یرا ن و 1 + 5 ذکر کرد ه اند. با توجه به ا ین مساله در پژوهش حاضر تلاش خواهد شد با برر سی راهبرد تقابل آم یز امریکا در برابر ا یران ، ر و یکرد ا یرا ن در برابر راهبرد تقابل آ میز امریکا پس از برجام مورد تحلیل و ارز یا بی قرار گیر د. بر اساس هدف پژوهش حاضر پرسش اصلی مقاله حاضر ا ین است که؛ ر و یکر د سیاست خار جی جمهو ری اسلامی ا یرا ن پس از توافق هسته ا ی در خصوص راهبرد تهاجمی و تقابل آ میز امریکا چگونه قابل تحلیل و ار زیا بی می باشد ؟ فر ضیه پژوهش به دنبال مطالعه و برر سی واقعیت های مسلما ین گونه تنظیم شده است که؛ ر و یکر د سیاست خار جی ا یرا ن پس از توافق هسته ا ی در برابر راهبرد تهاجمی و تقابل آ میز امریکا در قالب بازدارند گی بر مبنا ی مولفه ها یی نظیر گسترش رو ابط با کشورها ی همسایه ، تقویت محور مقاومت در راستا ی کاهش هز ینه و افز ا یش منافع ملی ا یرا ن قابل تحلیل و ارزیا بی می باشد. شیو ه گردآو ری منابع در مقاله حاضر کتابخانه ا ی بوده و از روش تو صیفی تحلیلی برا ی برر سی ، تجزیه و تحلیل مطالب استفاده شده است .

conflicting approaches of the islamic republic of iran and the united states towards each other in the light of jcpoa

since the spread of covid-19, the un and the who have become the focus of global attention. the who, in accordance with the international health regulations, declared that the disease outbreak aligns with the criteria of public health, identifying covid-19 as a common global threat. with the widespread dissemination of covid-19 and the resulting crises, various questions have arisen concerning the legitimacy and performance of the un system and its capacity to address this global crisis. the present study employs a descriptive-analytical approach to examine the legitimacy of the actions and decisions of the un and the who in confronting the covid-19 crisis from the establishment of the public health emergency to its resolution. this research seeks to answer the question of whether the un system possessed the necessary legitimacy to manage and overcome the covid-19 pandemic. this study argues that throughout the covid-19 pandemic, despite initial criticisms of the validity of the procedures and actions of the un and the who, there has been widespread support for the necessity and importance of these institutions. this support largely originates from a deep-seated belief in their instrumental legitimacy, emphasizing their essential and irreplaceable purpose. in fact, although the legitimacy of the un faced challenges in the early stages of the covid-19 pandemic, the continuation of the crisis and the failure of unilateral approaches on one hand, and the performance of the un and the who on the other hand, have led to the reinforcement of their legitimacy.