تحلیل تاثیرات دولت رانتیر بر نظام حکمرانی ایران در زمینه توسعه سیاسی در دولت های احمدی نژاد و روحانی

مقاله حاضر درصدد مطالعه تطبیقی مفهوم دولت رانتیر در دو دولت احمدی نژاد وروحانی است. بر این اساس، راهبرد پژوهش کیفی همراه با ماتریس مضمون، وروش نمونه گیری قضاوتی متون سیاسی، گویای سه مضمون فراگیر کیفیت نهادجامعه مدنی، کارایی دولت، و کارآمدی بخش خصوصی می باشند. بر این اساس،وجوه اشتراک و افتراق هر دولت، به ترتیب ذیل اند: در رابطه با مضمون کیفیتجامعه مدنی، هر دو دولت دارای عدم استقلال و تناسب سازوکاره ای جامعه مدنیو تشکل های مردم نهاد بوده اند، اما در حالی که دولت احمدی نژاد فاقد عزم برایتقویت احزاب سیاسی منتقد و تشکل های مردم نهاد بود، دولت روحانی، فضای بازسیاسی و فعالیت جامعه مدنی را همراه با گسترش احزاب و سازمان های مردمنهاد فراهم کرد؛ از سوی دیگر، هر دو دولت، اراده سیاسی کمی در تحقق مبانیدولت کارآمد داشتند، اما کاهش پاسخگویی و افزایش تصدی گری دولت ، ویژگیخاص دولت احمدی نژاد؛ و گرایش به آزادسازی، ویژگی دوره روحانی بودند. هر دودولت، فاقد سیاستگذاری مناسب برای تقویت بخش خصوصی بودند؛ اما تفاوت آن دو با شفافیت و تعامل اندک دولت با بخش خصوصی در دوره احمدی نژاد و افزایش میزان آن در دوره روحانی قابل به تحلیل است. برای ا عتبارسنجیی یافته هایکیفی تحقیق، از شیوه ارتباطی و روش ممیزی همراه بررسی قابلیت تکرار و تعمیمپذیری استفاده شده است .

analysis of the effects of the rentier state on iran’s ruling system in terms of political development: ahmadinejad and rouhani administrations

the current article aims at a comparative study of the concept of rentier government in two governments of ahmadinejad and rouhani. based on this, the qualitative research strategy along with the theme matrix, and the method of judgmental sampling of political texts, are indicative of the three overarching themes of civil society institution quality, government efficiency, and private sector efficiency. based on this, the commonalities and differences of each government are as follows: in relation to the quality of civil society, both governments have lacked independence and appropriateness of civil society mechanisms and non-governmental organizations, but while ahmadinejad's government lacks determination to strengthen critical political parties and non-governmental organizations, the rouhani government provided an open political space and civil society activity along with the expansion of non-governmental parties and organizations; on the other hand, both governments had little political will in realizing the principles of an efficient government, but the decrease in accountability and increase in government tenure, a special feature of the ahmadinejad government; and the tendency towards liberation were the characteristics of rouhani period.