رابطه احساسات و ادراکات در سیاست خارجی ایرانِ پساانقلاب در پرتو تجربه‌های زیسته تاریخی

با توجه به پژوهش‌های اخیر پیرامون نقش احساس در حوزه‌های مختلف حیات بشری، قلمرو سیاست نیز متاثر از این مطالعات قرار گرفته است؛ امروزه بحث ارتباط بین احساس و ادراک در حوزه سیاست در چارچوب روانشناسی سیاسی جایگاه ویژه‌‌ای در مطالعات سیاست به‌طور عام و سیاست خارجی به‌طور خاص یافته است. بر این اساس، دوگانگی‌های پیشین عقل و احساس رد می‌شود و این دو نه تنها در تضاد با یکدیگر قرار نمی‌گیرند بلکه برای تصمیم‌گیری‌ها، بخش احساسی و عقلانی- استدلالی مغز همراه با یکدیگر درگیر می‌شوند. در همین ارتباط، یکی از متغیرهای برانگیزاننده احساسات، تجربه‌های زیسته تاریخی است که بر ادراک تاثیرگذار است و در نتیجه ممکن است در رفتار بروز نماید. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش احساسات در تصمیم‌گیری‌های سیاست خارجی ایران است و در صدد پاسخگویی به این سوال است که در سیاست خارجی ایران کدام احساسات بیشترین نقش را در ادراکات داشته‌اند؟ بر اساس یافته‌ها، به طور کلی پنج نوع احساسی که ناشی از تجربه زیسته تاریخی ایرانیان بوده است، در رفتار رسمی و غیررسمی این کشور قابل بررسی است. این احساسات و عواطف عبارتند از: بی‌اعتمادی آشکار و خشم (نسبت به ایالات متحده امریکا)، تردید و اندوه پنهان (نسبت به روسیه)، اطمینان (به چین)، ترس (بازدارندگی و افزایش توانمندی‌های نظامی) و عشق و همدلی (نسبت به برخی هویت‌های همسو در منطقه و جریان مقاومت). مقاله حاضر با به کارگیری دیدگاه نظریه‌پردازان «سیاست عاطفی»، به سوال اصلی پاسخ خواهد داد.

emotions and cognitions in post-revolution iran’s foreign policy in the light of historical lived experiences

politics has been affected by studies of emotions and cognitions. this discussion in the field of politics in the framework of political psychology has found a special point in the studies of politics in general and foreign policy in particular. therefore; the previous duality of reason/ emotion is rejected, and these are, not only not in conflict with each other, but for decision-making, the emotional and rational-reasoning parts of the brain are engaged together. one of the variables that provokes emotions is historical lived experiences that affect cognitions and may appear in behavior as consequences. the object of this research is to investigate the role of emotions in iran's foreign policy decisions. the main question is, which emotions have played more role in cognitions in iran's foreign policy? generally, five types of emotions that were caused by the historical lived experience of iranians can be examined in the formal and informal behavior of this country. these emotions are mistrust and anger (toward the united states of america), doubt and hidden sadness (toward russia), confidence (toward china), fear (deterrence and increasing military capabilities), and love and empathy (regarding some aligned identities in the region and axis of resistance). this paper will answer the main question by applying the point of view of emotional politics theorists