تجربه جهانی احزاب فراگیر و ایدئولوژیک در ایران: مطالعه تطبیقی فرهنگ سیاسی احزاب اصلاح‌طلب و اصول‌گرا

مقاله حاضر در صدد پاسخ به این پرسش است که فرهنگ سیاسی احزاب موسوم به اصلاح طلب و اصولگرا در ایران تا چه اندازه با فرهنگ سیاسی حاکم بر احزاب جهانی فراگیر ایدئولویک مطابقت دارد ؟ رهیافت نظری متشکل از نظریه آلموند و وربا در زمینه فرهنگ سیاسی و نظریه اتوکرشهایمر و دیوید اپتر درزمینه احزاب ایدئولوژیک فراگیر است . طبق فرضیه مقاله ، احزاب سیاسی طیف اصلاح طلب چه در قبل چه در بعد از انتخابات به مثابه احزاب فراگیر اقدام می کنند. اما احزاب سیاسیاصولگرا بنا به دلایل مختلف توان فراتر رفتن از احزاب ایدئولویک و بدل شدن به یک حزب فراگیر را ندارند. این طیف از احزاب در هنگام انتخابات در قامت احزاب فراگیر ظاهر می شوند اما بعد از رسیدن به قدرت به عنوان احزاب ایدئولوژیک تجلی می یابند .روش تحقیق تحلیل محتوای کمی است. جامعه آماری شامل ویدئوهای مربوط به مناظرات انتخاباتی کاندیداهای ریاست جمهوری در دوره‌های هفتم، هشتم، دهم، یازدهم، دوازدهم و سیزدهم و اسناد مربوط به مصوبات مجلس شورای اسلامی در دوره‌های ششم، هفتم و یازدهم است. یافته‌ها نشان می‌دهند که احزاب اصلاح‌طلب در بخش شعارهای انتخاباتی و در بخش تصویب مصوبات، معتقد و متعهد به فرهنگ سیاسی احزاب جهانی فراگیر بوده و به اصول دموکراسی نزدیک هستند. در نقطه مقابل، جناح اصول‌گرا، در بخش شعارهای انتخاباتی، تا حدود زیادی در چارچوب احزاب مولفه فراگیر قرار می‌گیرند اما در عرصه عمل و بخش تصویب مصوبات، همانند نسل دوم احزاب یعنی احزاب ایدئولوژیک، بر گرایش ایدئولوژیک خود پای می‌فشارند.

the global experience of catch-all parties and ideological parties in iran: a comparative study of the political culture of reformist and fundamentalist parties

the subject of this article is to investigate the political culture of two categories of reformist and fundamentalist parties in iran, in order to determine the distance or proximity of the main parties of iran to the global model of political parties. the main question is, to what extent does the political culture of the reformist and fundamentalist parties in iran correspond with the political culture that governs the universal and ideological parties?. the theoretical framework of the research consists of the theory of almond and verba in the field of political culture and the theory of otto kirschheimer and david apter in the field of ideological and catch-all parties. the research method is quantitative content analysis. the statistical population includes the videos related to the election debates of the presidential candidates in the seventh, eighth, tenth, eleventh, twelfth and thirteenth periods and documents related to the approvals of the islamic council in the sixth, seventh and eleventh periods. the findings show that the reformist parties believe in and are committed to the universal political culture of global parties and are close to the principles of democracy. on the opposite point, the fundamentalist faction, in terms of election slogans, are largely within the framework of catch-all parties, but in the field of action and approval of approvals, like the second generation of parties, i.e., ideological parties, they adhere to their ideological orientation.