بازگشت اقتدارگرایی در ترکیه (2020-2010)

این پژوهش درصدد تحلیل اقتدارگرایی در ترکیه طی سال‌های 2010 تا 2020 میلادی است و به این پرسش پاسخ می‌دهد که چه عواملی سبب تشدید اقتدارگرایی در ترکیه شده است؟ دولتی که در سال 2002 زمام امور را به دست گرفت، طی سال‌های اولیه، ترکیه را در مسیر رشد اقتصادی، رواداری در عرصه سیاسی و قومی و مذهبی و رویکرد تنش صفر در روابط خارجی قرار داد. اما بعد از دخالت در سوریه و بحران  اقتصاد جهانی که عامل اصلی شریان جریان سرمایه خارجی به ترکیه بود، این کشور با بحران‌های قومی، امنیتی، اقتصادی و سیاسی پیچیده مواجه شد. دولت اردوغان در مواجهه با این بحران ها، همه اصول و قواعد بازی یک دولت توسعه‌گرا و دموکراتیک را نادیده گرفت و با پایین کشیدن کرکره دموکراسی، جامعه مدنی را سرکوب کرد. این پژوهش بنا بر خصلت دولت پیرامونی و پیوند آن با ساختار سرمایه‌داری، ماهیت دولت در ترکیه را تئوریزه می‌کند. دولتی که گرچه در قالب تقسیم کار جهانی از فرصت‌های رشد سرمایه‌داری استفاده می‌کند، اما در رابطه با جامعه داخلی و نظام بین‌الملل، ویژگی های خاصی دارد. به این معنا که، این شرایط ساختاری، از یکسو دولت را تشویق می‌کند به نمایندگی از نظام بین‌الملل در بحران سوریه دخالت کند و از سویی، در مقابل شکنندگی اقتصادی و امنیتی در داخل، راه‌حل‌های متناقضی را به‌صورت اقتدارگرایی در پیش گیرد.

The Return of Authoritarianism in Turkey(2020-2010)

This study seeks to analyze authoritarianism in Turkey from 2010 to 2020 and seeks to answer the question of what factors have led to the growth and intensification of authoritarianism in Turkey? The government that took power in Turkey in 2002 put Turkey on the path to economic growth, political tolerance, and a policy of zero tension in foreign relations during the early years. But after intervening in Syria and the global economic crisis, which was the main cause of the flow of foreign capital to the country, Turkey faced complex ethnic, security, economic and political crises. In the face of these crises, the Erdogan government ignored all the principles and rules of the game of a developmental and democratic government and suppressed civil society by pulling down the shutters of democracy. This study theorizes the nature of government in Turkey based on the nature of the peripheral state and its connection with the capitalist structure. Although the capitalist peripheral government in Turkey uses the opportunities of capitalist growth in the form of global division of labor, it also has special features in all areas in its relationship with the domestic community and the international system.