استراتژی‌های بخشی و رژیم‌های ژئوپلیتیکی، ژئواکونومیکی و ژئوکالچری آمریکا در نظم‌سازی جهانی و منطقه‌ای

نظم بین‌الملل موجود در درجه نخست، نتیجه انباشت پیامدهای سه تحول اساسی در قرن اخیر است. جنگ جهانی اول منجر به کاهش سهم اروپا از توزیع جهانی قدرت شده و آمریکا را به هسته سیاسی نظم بین‌الملل انتقال داد. جنگ جهانی دوم، منجر به تحولی پارادایمیک در هسته اصلی قدرت در نظام بین‌الملل گردید که تحت تاثیر آن، غرب و شرق اروپا به جایگاه قدرت‌های شبه‌پیرامونی برای ابرقدرت‌های آمریکا و شوروی تنزل یافتند. درنهایت نیز فروپاشی شوروی، سومین تحولی بود که موقعیت آمریکا را به عنوان یک ابرقدرت در پایان قرن بیستم تثبیت کرد.در مقابل، با گذشت دو دهه از قرن 21، نشانه‌هایی از ظهور قدرت‌های جدید و تغییر در موقعیت برتر آمریکا بروز کرده که واکنش این کشور را در پی داشته است. در این چارچوب، این پرسش اساسی مطرح می‌شود که راهبرد آمریکا برای مواجهه با فرایند گذار جهانی قدرت در نظم بین‌الملل چیست؟ در پاسخ به این مسئله، این فرضیه مطرح گردیده که آمریکا با کاربست 3 استراتژی بخشی شامل نوانزواگرایی، درگیری گزینشی و امنیت مشارکتی با هدف زمان‌مندسازی فرایند انتقال قدرت؛ در کنار تاسیس و تثبیت رژیم‌های بین‌المللی در سه حوزه ژئوپلیتیکی،ژئواکونومیکی و ژئوکالچری؛ و همچنین بهره‌گیری از ابزارهای تحریمی در تلاش برای نظم‌سازی جهانی می‌باشد.

Strategies and International Geopolitical, Geoeconomic, and Geocultural Regimes of the United States in Global and Regional Ordering

The existing international order is primarily the result of the three fundamental changes of the international system in the 20th century. World War I reduced Europe’s share of the global power. World War II led to a paradigm shift in international system, which had been monopolized by traditional European powers for centuries. As a result of this war, Europe’s role was reduced to the status of semiperipheral powers for the US and Soviet superpowers. The collapse of the Soviet Union was the third development that established the United States as a superpower at the end of the twentieth century. In the past two decades, there have been signs of the emergence of new global powers and a shift in US’ superior position that have prompted a backlash. In this context, the fundamental question is what is the US strategy to deal with the process of global transition of power in the global order? In response to this question,the hypothesis has been put forward that the United States has adopted three sectoral strategies,including neoـisolationism, selective engagement,and collective security aiming to delay the power transition process; Also, the establishment and consolidation of international regimes in three areas of geopolitics, geoeconomics and geoculture.