امریکا و چالش افغانستان؛ از «نبرد حداقلی» به سوی «واقعگرائی اصولی» (2019-2001)

واقعه‌ی یازدهم سپتامبر، در کنار تمامی آثار و پی‌آمدهایی که برای استراتژی امنیتی امریکا به همراه داشت، دامنه‌ی تعهدات این دولت نسبت به جنوب آسیا و به ویژه افغانستان را به آزمون کشید. تهاجم نظامی به این سرزمین در اولین هفته‌های‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ پس از واقعه‌ی یاد شده ، به تدریج دستور‌کار گسترده ای را بر محور بسیج منابع سخت و نرم ، در برابر رهبر‌ان این دولت ترسیم کرد ؛ و هر یک از این رهبران نیز به فراخور برداشت از شرایط پیرامونی و درونی افغانستان ، چگونگی تاثیر‌پذیری از شرایط داخلی امریکا و باور‌های فردی ، الگوی رفتاری مشخصی را در پیش گرفت. پرسش اصلی این نوشتار عبارتست از اینکه : وجوه تشابه و تفاوت سیاست خارجی امریکا در مورد افغانستان در دوره‌های رهبری بوش ، اوباما و ترامپ کدامند؟ در پاسخ به سوال یاد شده ، فرضیه‌ی مورد نظر چنین است : سیاست خارجی ایالات متحده در مورد افغانستان در حدفاصل سال‌های 2001 تا 2019 بر محور مقابله با تروریسم و حفظ و تقویت نسبی دولت مرکزی ساماندهی شده بود، اما در دوره‌ی بوش رویکرد برون منطقه ای (بر محور عراق – افغانستان)، در سال های رهبری اوباما نگرش درون منطقه ای ( بر محور آف – پاک) و در دوره‌ی ترامپ نوعی واقعگرائی اصولی در دستورکار قرار داشت. روش پژوهش مقایسه‌ای می‌باشد.

America and the Challenge of Afghanistan: From Limited War to Principled Realism (20012019)

The 9/11 incident, along with all the implications for the US security strategy, tested the scope of US commitment to South Asia, and in particular to Afghanistan. The military invasion to this country in the first weeks after the 9/11 incident gradually outlined a broad agenda for mobilizing hard and soft resources for US leaders and each one of these leaders followed a specific behavioral pattern, based on Afghanistan’s peripheral and domestic conditions, US domestic conditions and their own individual belief systems. The main question of this article is: What are the similarities and differences of US foreign policy with regard to Afghanistan during the Bush, Obama, and Trump presidencies? In response to this question, the hypothesis is: US foreign policy on Afghanistan between 2001 and 2019 was focused on counterterrorism and the relative maintenance and strengthening of the central government. However, in the Bush era, an extraregional approach (IraqAfghanistanbased), in the years of Obama’s leadership, the intraregional approach (Afghanistan Pakistan) and the in the Trump era a principled realism approach was followed. The Method of Research is Comprative Study.