شبیه‌سازی لایه‌نشانی الکتروفورتیکی نانوذرات سرامیکی با استفاده از مدل ذره‌ای اصلاح‌شده بررسی اثر پتانسیل سطحی ذرات

در پژوهش حاضر، از مدلی ذره‌ای، با در نظر گرفتن تمام بر‌هم‌کنش‌های بین‌ذره‌ای، برای شبیه‌سازی فرایند لایه‌نشانی الکتروفورتیک استفاده شده است. مدل ذکر شده برای بررسی اثر پتانسیل سطحی (زتا) ذرات در ساختار و چیدمان ذرات در لایه نشست با بررسی دقیق ذرات در مقیاس مزو استفاده شده است. شبیه‌سازی با چهار مقدار متفاوت پتانسیل زتای ذرات mv {100- ،50- ،25- ،5-} انجام شده است که نتایج نشان می‌دهند پتانسیل زتای ذرات به‌منزله فاکتوری مهم، که برهم‌کنش بین ذرات را تعیین می‌کند، در ساختار و فشردگی لایه نشست تاثیرگذار است. علی‌رغم کاهش جزئی ضخامت و دانسیته لایه نشست، با افزایش پتانسیل زتا تا mv 50، درجه‌ نظم ساختاری در لایه نشست افزایش می‌یابد. دلیل افزایش برهم‌کنش، دافعه الکترواستاتیک است که باعث رانش ذرات در حال نشست به مکان‌های منظم در لایه نشست می‌شود. در پتانسیل زتای mv 100 به‌دلیل دافعه بسیار بالای ذرات، که مانع از نزدیک‌شدن ذرات به یکدیگر می‌شود، جایابی ذرات در مکان‌های منظم مجدداً کاهش می‌یابد. نتایج این پژوهش و استفاده از مدل مذکور برای تنظیم و انتخاب پارامتر فرایندی پتانسیل زتا در لایه‌نشانی الکتروفورتیک راهگشا است.

simulation of electrophoretic deposition of ceramic nanoparticles using a modified particle-based model: considering the effect of the surface potential of particles

in this study, a particle-based model incorporating all inter-particle interactions was employed to simulate the electrophoretic deposition process. this model was also used to investigate the effect of the surface (zeta) potential of particles on the structure and configuration of particles in the deposited layer at the mesoscale. simulations were then performed with four different values of zeta potential of particles {-5, -25, -50, -100} mv, the results of which showed that zeta potential as an important factor in determining the interaction between particles had an impact on the deposit structure and packing. upon increasing the zeta potential up to 50 mv, the degree of order increased while the thickness and density of the deposited layer slightly decreased. increasing the electrostatic repulsion made depositing particles push into the ordered sites in the deposited layer. due to the high particle repulsion that prevents particles from approaching each other at the zeta potential of 100 mv, incorporation of the particles in the ordered locations decreased again. the findings of this study along with application of the proposed model can help tune the structure and packing of the resulting deposit by varying the zeta potential of particles.