رهایش عملکرد بالای داروی ضدسرطان دوکسوروبیسین با استفاده از نانوالیاف سیلیکای اصلاح شده

داروی دوکسوروبایسین، که برای درمان تومورهای بدخیم سرطان استفاده می‌شود، دارای سمیت بالایی است، که با کنترل رهایش دارو در زمان و مکان مناسب به سلول‌های تومور، می‌توان شاهد کاهش سمیت داروی آزاد شده و اثرات جانبی بود. در این پژوهش، به بررسی رهایش داروی دوکسوروبایسین از نانوالیاف sio2/dox در شرایط آزمایشگاهی پرداختیم. نانوالیاف حاصل از نانوذرات sio2/dox به روش الکتروریسی، برای بررسی رهایش داروی ضدسرطانی دوکسوروبایسین استفاده شد. با استفاده از آنالیزهای پراش پرتوایکس (xrd)، الگوی پراش نانوالیاف sio2/dox، دارای ماهیت آمورف برای sio2 است. میکروسکوپ الکترون روبشی انتشار میدان (fesem)، قطر و طول تقریبی نانوالیاف را به ترتیب 400300 نانومتر و چند ده میکرومتر نشان داد. بر مبنای آنالیز طیف سنجی پراش انرژی ایکس (edx)، 30.18 % اتم سیلیکون، 31.84 % اتم اکسیژن، 29.83 % اتم کربن، 4.41 % اتم نیتروژن و 3.75 % اتم کلر در نمونه‌ها وجود دارد. آنالیز xmap توزیع همگنی از اتم‌های سیلیکون، اکسیژن، کربن، کلر و نیتروژن را در نانوالیاف نشان می‌دهد. گونه‎ های عاملی و پیوندهای شیمیایی نانوالیاف با آنالیز طیف‌سنجی مادون قرمز تبدیل فوریه (ftir) آشکارسازی شد و نشان داد که سیلیکون دارای قله‌هایی درcm1 1090، 804 مربوط به کشش نامتقارن و کشش متقارن در پیوند si –o– si می‌باشد، ارتعاشاتی از si – oh در محدوده 3200 و 3600 ظاهر شد. نتایج نشان دهنده رهایش آهسته و پیوسته‌ای از دارو در شرایط آزمایشگاهی و در دمای 37 سلسیوس و ph=5.4 می‌باشد، که می‌توان از sio2/dox به عنوان حامل دارو در سیستم‌های درمان‌ هدفمند داروهای ضدسرطان استفاده کرد.

Synthesis and Characterization of Modified SiO2 Nanofibers to Evaluate the Release of Doxorubicin (DOX) Anticancer Drug

Doxorubicin (DOX), which is used to treat malignant cancerous tumors, has a high toxicity that by controlling the release of the drug into tumor cells, at the right time and place, the toxicity of the released drug and its side effects can be reduced. In this study, we investigated the release of doxorubicin from SiO2/DOX nanofibers in vitro. Electospun synthesized nanofibers from SiO2/DOX nanoparticles, were used to investigate the release of doxorubicin anticancer drug. Xray diffraction (XRD) technique showed amorphous structure for nanofibers. According to field emission scanning electron microscopy (FESEM) images, the diameter and approximate length of the synthesized nanofibers were 300400 nm and several tens of micrometers. Based on the analysis of Xenergy diffraction (EDX) spectroscopy, the amount of silicon, oxygen, carbon, nitrogen and chlorine in the samples were: 30.18, 31.84, 29.83, 4.41, and 3.75 percent in the samples, respectively. Xmap analysis showed the homogeneous distribution of silicon, oxygen, carbon, chlorine and nitrogen atoms in nanofibers. Functional species and chemical bonds of nanofibers were detected by FTIR analysis and showed that silicon has peaks at 1090, 804 cm1 are related to asymmetric tensile, symmetric tensile vibrations at the Si–O–Si bond. Moreover, vibrations of Si–OH were appeared in the range of 3200 and 3600 cm1. Drug release to applicant synthesized nanofibers, was investigated in vitro at 37 °C and pH=5.4. As a result, the produced nanofibers have the best and longest release time at pH=5.4 and can be used as drug carriers in targeted treatment anticancer drugs.