آسیب‌شناسی همکاری‌های علمی‌ـ بین‌المللی در آموزش عالی ایران

هدف از پژوهش حاضر، بررسی وضعیت همکاری‌های علمی‌ـ بین‌المللی دانشگاه‌ها و موسسات آموزش عالی ایران است. روش تحقیق در این مقاله، در مرحله اول کیفی و در مرحله بعد به‌صورت کمی است. جامعه آماری در این پژوهش مشتمل بر اعضای هیئت علمی دانشگاه‌های برتر حوزه همکاری‌های علمی‌ـ بین‌المللی که توسط وزرات علوم، تحقیقات و فناوری معرفی شده‌اند، (دانشگاه‌های تهران، شهید بهشتی، صنعتی شریف، امیرکبیر و علم و صنعت) که 3169 نفر هستند. براین اساس، حجم نمونه مطابق با فرمول کوکران 342 نفر است. ابزار گردآوری داده‌ها در این پژوهش، پرسشنامه محقق‌ساخته است که به‌منظور تعیین روایی آن از نظرات متخصصان و صاحب‌نظران حوزه همکاری‌های علمی‌ـ بین‌المللی، و به‌منظور محاسبه پایایی پرسشنامه‌ها از روش آلفای کرونباخ استفاده شده است. آلفای محاسبه‌شده برای پرسشنامه مذکور 92/0 بوده است. به‌منظور تجزیه و تحلیل داده‌ها، در بخش کیفی، از روش تحلیل محتوا و در بخش کمی، از آزمون‌های تحلیل عاملی، میانگین وزنی و آزمونt تک نمونه‌ای بهره برده شد. یافته‌های پژوهش حاکی از آن است که وضعیت همکاری‌های علمی‌ـ بین‌المللی در دانشگاه‌ها و موسسات آموزش عالی ایران چندان مطلوب نبوده و آموزش عالی ایران برای همگام شدن با این حرکت جهانی و دستیابی به اهداف سند چشم‌انداز 1404، راه زیادی جهت از میان برداشتن موانع در این زمینه پیش رو دارد.