بررسی تجربی رابطه دینداری، خودکنترلی و رفتار انحرافی

دین با راهنمایی‌ها، احکام و قواعد خاصِ اخلاقی خود فرد را مجهز می‌کند که با کنترل خویشتن از برخی رفتارها امتناع کند. تقوا در معارف اسلامی معادل خودکنترلی است و خودکنترلی نیز به مثابه یک سد مستحکم در برابر گرایشات رفتاری انحراف‌آمیز است. تحقیق حاضر در پی آن است تا رابطه دینداری، خودکنترلی و رفتارهای انحرافی را در میان دانشجویان دانشگاه مازندران بررسی کند. روش پژوهش، پیمایشی و ابزار جمع‌آوری داده‌ها پرسشنامه است. جمعیت این تحقیق شامل کلیه دانشجویان دختر و پسر دانشگاه مازندران در سال تحصیلی93-1392 است که 416 نفر از آنان به روش نمونه گیری طبقه‌ای متناسب با حجم به‌عنوان نمونه انتخاب شده و مورد مطالعه قرار گرفته‌اند. تحلیل داده‌ها نشان می‌دهند: خودکنترلی و دینداری با رفتارهای انحرافی رابطه معکوس و معناداری دارد، اما بین دینداری و خودکنترلی رابطه معناداری مشاهده نشده است. به عبارت دیگر، می‌توان چنین استنباط کرد که خودکنترلی نقش واسطی در رابطه دینداری و انحراف نداشته، بلکه به‌طور مستقل بر رفتار انحرافی موثر است.