شناسایی و اولویت‌بندی موانع و تبیین الگوی ساختاری‌‌تفسیری توسعه گردشگری ورزشی ایران

لزوم توجه به افزایش درآمدزایی در کشور و اهمیت و جایگاه گردشگری ورزشی در این زمینه، توجه به این مهم را بیش‌از‌پیش ضرورت می‌بخشد.‏ هدف پژوهش حاضر، شناسایی و اولویت‌بندی موانع و آشنایی با الگوی ‎ساختاری‌‌تفسیری‎‎ موانع فراروی توسعۀ گردشگری ورزشی ‏ایران است. اﯾﻦ ﭘﮋوﻫﺶ که با رویکرد آمیخته (کیفی و کمی) انجام شده است، در بخش کیفی از نوع اکتشافی و در بخش کمی به‌صورت پیمایشی است. جامعه آماری کیفی، که دربردارندۀ 15 نفر از خبرگان گردشگری، گردشگری ورزشی، و مدیریت ورزشی بوده‌ است، براساس نمونه‌گیری هدفمند، و جامعۀ ‎آماری در سطح کمی که 379 نفر از مربیان و داوران، دست‌اندرکاران و مدیران ارشد برگزاری مسابقات، بازیکنان، و تماشاچیان را دربر می‌گیرد، به‌صورت تصادفی گزینش شده‌اند. در این پژوهش، با مرور اسناد و مدارک و مصاحبه با خبرگان، موانع گردشگری ورزشی ایران، شناسایی و براساس پرسش‌نامه محقق‌ساخته رتبه‌بندی شد و سپس، روابط بین موانع با استفاده از روش الگوسازی ساختاری‌‌تفسیری، تعیین شد. با توجه به نتایج به‌دست‌آمده، 8 مانع به‌عنوان‌ مهم‌ترین موانع، شناسایی شدند. پس از تعیین این موانع هشت‌گانه، میزان اثرپذیری و اثرگذاری آن‌ها با استفاده از روش تحلیل میک‌‌‌مک بررسی شد که براساس نتایج به‌دست‌آمده، موانع دولتی و قانونی با قدرت نفوذ 8، بالاترین تاثیر را بر موانع دیگر عدم توسعه گردشگری ورزشی داشته‌اند. نتایج این پژوهش به سیاست‌گذاران کمک می‌کند تا خط‌مشی‌ها و راهبردهای هوشمندانه‌تری ‎اتخاذ‎ کنند.

Identifying and Prioritizing the Barriers to Improving Sport Tourism in Iran and Explaining the Structural-Interpretive Model for its Development

Paying more attention to the promotion of income generation rate in the country and the importance and status of sport tourism in this regard is now more necessary than ever. This study aims at identifying and prioritizing the barriers to the development of sport tourism in Iran and finding a structuralinterpretive model for theses barriers. The study is an applied research in terms of purpose and is a combined one in terms of approach that is the statistical population of the study was both qualitative and quantitative. The qualitative population (N=15) consisted of experts in tourism, sport tourism, and sport management and the statistical population at the quantitative level included coaches and referees, competition officials and organizers, senior tournament managers, players, and spectators who were selected randomly from a stratified sample of 379 people. First, a comprehensive review of research literature and some interviews with experts in the filed were carefully carried out and then the barriers to sport tourism in Iran were determined on the basis of the structural interpretive modeling method. Data collecting tools were interviews and two questionnaires. According to the results, 8 barriers were identified as the most important ones. Governmental and legal barriers as well as infrastructural weaknesses were identified as the most important barriers to the development of Iranian sport tourism. Then on the basis of the structuralinterpretive model, the relationships between these barriers were identified and analyzed