آرامش دوستدار و یزدان‌سالاری

من (زین پس: نگارنده) در این نوشتار که برآیندِ رساله‌ی دکترای نگارنده است، به بررسیدنِ نوشتارهایِ آرامش دوستدار درباره‌ی یزدان‌سالاری (theocracy) می‌پردازم. در آغاز، نگارنده به بازنمودِ اندیشه‌ی بنیادینِ آرامش دوستدار با نامِ «امتناع تفکر در فرهنگ دینی» (زین پس: «امتناع تفکر») می‌پردازد و آنگاه نگارنده می‌کوشد که برداشتِ خود را از این اندیشه‌ی آرامش دوستدار برپایه‌ی «اصل حسن ظن» (principle of charity) و با رویکردِ فلسفه‌ی تحلیلی و در چارچوبِ رشته‌ی فلسفه بیان بدارد، و سپس، نگارنده بر آن خواهد بود تا نشان دهد، نوشتارهایِ آرامش دوستدار به هیچ رو ارزشِ یک کارِ آکادمیکِ نوآورانه در فلسفه‌ی سیاسی و اجتماعی و فلسفه‌ی قانون و نیز درباره‌ی فلسفه‌ی یزدان‌سالاری را ندارند، و این برداشت برآمده از دانستنِ ناچیرگیِ آرامش دوستدار در این شاخه‌هایِ فلسفه است و این خواسته با آوردنِ چند گفتاورد از آرامش دوستدار و بررسیدنِ آنها انجام خواهد گرفت.

aramesh dustdar and theocracy

this article is the result of my doctoral dissertation. in this work، i (hereafter: the writer) consider aramesh dustdars main thesis emtenae tafakor and give my interpretation of it، emtenae tafakor is the main content of dustdars view on faith and reason in the epistemology of religion. in addition، the writer moves to theocracy and argues that aramesh dustdar could not provide attainable ideas and arguments against theocracy in the social and political philosophy. straightforwardly، the aforementioned claim has been based on a low level of proficiency of aramesh dustdar in social and political philosophy and the philosophy of law، and the writer will articulate this claim via some quotations from aramesh dustdars works and then criticize them.