خوانش انتقادی نیچه از بدن

مسئله نفس و بدن در تاریخ تفکر غربی با پشتوانه افلاطونی‌‌مسیحی منجر به ایجاد درک نوع خاصی از مفهوم شناخت و حقیقت شده بود. نظم گفتمان کلاسیک فلسفه با نقدهای رادیکال نیچه به یکباره فروپاشید و با ایجاد گفتمانی جدید، نظم نوینی را در پهنه جهان فلسفی معاصر پدید آورد. نیچه آنچه را که قرن‌ها تحت مرجعیّت افلاطونی‌‌مسیحی منجر به حذف بدن از پهنه آرای فلسفی گشته بود دوباره وارد عرصه تفکر ساخت. نیچه از بدن به عنوان عقل بزرگ و از آگاهی به عنوان عقل کوچک یاد می‌کند و بدین‌شکل پاتوس را مقدم و شرط هرگونه اتوس معرفی کرده و با ایده بازگشت به طبیعت و بدن از مولفه‌های حیات در جهت حفظ و قوام زندگی با احیای استعاره به مثابه رسانه و زبان بدن حمایت می‌کند. در زیبایی‌شناسی فیزیولوژیک نیچه، بدن به مثابه چشم‌اندازی برای درک جهان مطرح می‌گردد و مبنای تفسیر نوین جهان بر اساس ارزش‌های جدید برای عبور از نیهیلیسم متافیزیکی و نام‌گذاری مجدد بر مبنای بدن و با زبان استعاره می‌شود.

nietzsche's critical reading of body

the problem of soul and body in the history of western thought with christian platonism support had led to the creation of a special kind of understanding of the concept of knowledge and truth. nietzsche reintroduced what had led to the removal of the body from the philosophical fields under christian platonism authority for centuries. nietzsche refers to the body as the great reason and consciousness as the small reason and in this way he introduces pathos as a prerequisite for any ethos and with the idea of returning to nature and the body, he supports the components of life in order to preserve and maintain the consistency of life by reviving metaphor as a medium and body language. in nietzsche's physiological aesthetics, the body is presented as a perspective for understanding the world, and the basis of the new interpretation of the world is based on new values to overcome metaphysical nihilism and renaming it based on the body and with metaphor language.