نقش سوژه انقلابی شریعتی در بسیج سیاسی مردم و تاثیر آن بر انقلاب اسلامی

هدف از پژوهش حاضر بررسی رویکرد سوبژکتیو علی شریعتی به مفهوم انسان و مسئولیت اجتماعی وی و تاثیر آن در خوانش انقلابی از مذهب به عنوان یک ایدئولوژی سیاسی رادیکال است. شریعتی با بکارگیری این رویکرد یک سوژه انقلابی را در ادبیات مذهبی تشیع صورتبندی کرد. سوال اصلی پژوهش حاضر این است که سوژه انقلابی چه جایگاهی در اندیشه شریعتی داشت؟ و تحلیل انقلابی شریعتی از مذهب تشیع تا چه اندازه در بسیج سیاسی توده‌های مردم در انقلاب اسلامی موثر بود؟ این پژوهش با استفاده از روش تحلیلی- تاریخی می‌خواهد ضمن تحلیل شاخصه‌های اصلی پروژه فکری شریعتی به ارزیابی نقش آن در پیروزی انقلاب اسلامی آن بپردازد. توجه به پیامد‌های سیاسی و اجتماعی رویکرد سوبژکتیو شریعتی، شامل توجه به سوژه انقلابی و بازتعریف آن در ادبیات مذهبی تشیع و نقش آن در ترسیم سیمای انقلابی مذهب به عنوان عامل تحول اجتماعی و تاریخی و سهم آن در شکل‌گیری و تکوین انقلاب اسلامی از مهم‌ترین یافته‌های این پژوهش است. نتیجه کلی این پژوهش نشان‌گر آن است که شریعتی با به کارگیری رویکرد سوبژکتیو، ایدئولوژیک و انقلابی به دین آن را به عنصراصلی بسیج سیاسی تاقشار مختلف در انقلاب اسلامی تبدیل کرد.

the role of shariati’s revolutionary subject in the political mobilization of the people and its impact on the islamic revolution

the purpose of the current research is to investigate ali shariati’s subjective approach to the concept of man and his social responsibility and its impact on the revolutionary reading of religion as a radical political ideology. by using this approach, shariati formulated a revolutionary subject in shiite religious literature. the main question of the current research is, what place did the revolutionary subject have in shariati’s thought? and to what extent shariati’s revolutionary analysis of shiism was effective in the political mobilization of the masses of people in the islamic revolution? this research, using the analytical-historical method, wants to analyze the main features of shariati’s intellectual project and evaluate its role in the victory of the islamic revolution.paying attention to the political and social consequences of shariati’s subjective approach, including paying attention to the revolutionary subject and its redefinition in shia religious literature and its role in drawing the revolutionary image of religion as a factor of social and historical transformation and its contribution to the formation and development of the islamic revolution are among the most important findings of this it is research.