مسیر جاده ابریشم نمودی از معماری سبز پایداری و مقابله با تغییرات اقلیمی در معماری و شهرسازی مناطق گردشگری

مقدمه: در گذشته بافت معماری شهرهای مناطق شمال غربی ایران به عنوان نمودی از معماری سبز و متناسب با مسیر جاده ابریشم بود، با گذر زمان، تراکم شهرها افزایش یافت. با پیشرفت صنایع و تکنولوزی استفاده از سوخت های فسیلی افزایش پیدا کرد و موجب آلودگی هوا شد و به دنبال آن تغییرات اقلیمی در منطقه، شرایط زیست محیطی ناپایداری را ایجاد کرده است. هدف تحقیق حاضر توسعه شهرسازی نمونه با توجه به فرهنگ اسلامی - ایرانی و بهره مندی صحیح از شرایط آب و هوا براساس نیازهای تغییرات اقلیمی در مقابله با چالش های ناشی از آن در معماری و شهرسازی مناطق گردشگری بود. این تحقیق با روش توصیفی و تحلیلی بر مبنای استدلال منطقی انجام شد. با استفاده از تکنیک سوات (swot) مولفه ها، یافته ها و همچنین اولویت بندی آنها بررسی و واکاوی شدند. نتیجه گیری: با مبنا قراردادن انرژی های تجدیدپذیر، استفاده از فناوری پیشرفته، مصالح قابل بازیافت با کیفیت بالاتر و با نوآوری های خاص ساخت و ساز مد نظر قرار گرفته است، در نوآوری ها با وجود منابع مناسب انرژی های پایدار و هوشمندسازی شهرک ها با طراحی غیرفعال در مسیر جاده ابریشم می توان صرفه اقتصادی ایجاد کرد و توسعه پایدار گردشگری را به ارمغان آورد. ساختار کالبدی، بناها و تمام عناصر معماری شهرسازی را بدون تهدید و رفع نیازهای شرایط محیطی نسبت به ویژگی های اقلیمی متجلی کرده است. کاهش مستمر مصرف انرژی های تجدیدناپذیر، صدمات به محیط زیست را کاهش می دهد. وجود منابع مناسب انرژی های پایدار (خورشید، باد، آب و غیره) نیازهای آینده مکان گردشگری را برطرف می کند.