تعیین «نرخ تنزیل اجتماعی» برای سیاست‎گذاری‎های اقتصادی با توجه به معیار پایداری و عدالت بین‌‎نسلی

«نرخ تنزیل اجتماعی» یکی از متغیرهای کلان است که اثر تعیین‎کننده‎ای بر بسیاری از متغیرهای کلان از قبیل رشد و پایداری ‎‎آن و همچنین متغیرهای اخلاقی از قبیل عدالت بین‌‎نسلی دارد. از این‌رو یکی از مهم‎ترین پارامترهای سیاست‎گذاری‎ کلان اقتصادی به خصوص در مقیاس بین‎نسلی این نرخ است. مساله‌ای که در این مقاله به آن پرداخته شده است، تحلیل تاثیر نرخ تنزیل اجتماعی بر «پایداری» و «عدالت بین‎نسلی» است تا از این رهگذر بتوان نرخ بهینه تنزیل اجتماعی را تعیین نمود. طرح مساله «پایداری» ناظر به این دغدغه جهانی است که تشدید بحران‌های زیست محیطی می‌تواند جریان فعلی رشد اقتصادی را در بلندمدت معکوس نماید و رفاه و بهزیستی نسل‌های آتی را به مخاطره افکند. در این مقاله نشان داده شده که تحقق «معیار پایداری» مستلزم این است که برای جلوگیری از افول مسیر مصرف بهینه، نرخ تنزیل اجتماعی صفر باشد. همچنین بر طبق رویکرد اخلاقی، «عدالت بین‎نسلی» مستلزم برخورد یکسان با نسل‌های فعلی و آتی است و از نظر اخلاقی صحیح نیست برای نسل‌های آتی اهمیت کمتری قائل شویم و منابعی که حق آن‌ها است را اکنون به نفع خویش مصادره نموده و مصرف کنیم. با اتخاذ این این رویکرد اخلاقی در این مقاله، «نرخ تنزیل اجتماعی صفردرصد» تجویز شده که موجب سرمایه‌گذاری بیشتری شده و به رفاه آیندگان اهمیت یکسانی می‌دهد.