تاثیر آستانه‌ای پایه پولی بر تورم: رهیافت مدل‌های غیرخطی اتورگرسیو انتقال ملایم

«تورم» به‌عنوان یکی از مهم‌ترین پدیده‌‌های اقتصاد کلان، طی سالیان متمادی اقتصاد ایران را درگیر خود کرده است. در راستای اهمیت این پدیده و نیاز به شناسایی عوامل موثر بر آن، مطالعه حاضر وجود غیرخطی بودن روابط بین تورم و سایر متغیرهای اثرگذار، به‌خصوص پایه‌ پولی را بررسی کرده و به ارزیابی اثرات آستانه‌ای پول پرقدرت بر تورم پرداخته است. به این منظور، از رویکرد «سیدراسکی» و چارچوب روش غیرخطی «اتورگرسیو انتقال ملایم» طی سال‌های 1354 تا 1395 استفاده شده است. در بین متغیرهای پایه پولی، نرخ ارز، سرمایه و نرخ ترجیحات زمانی و نرخ بازدهی داخلی، پایه پولی به‌عنوان متغیر انتقال انتخاب شده است. نتایج به‌دست‌آمده از مطالعه نشان داده است که: الف) بر اساس آزمون «تراسورتا»، مدل غیرخطی لجستیک دارای برازش مناسب‌تری نسبت به الگوهای خطی است؛ ب) الگوی تورمی تصریح‌شده از دو رژیم پیروی می‌کند که در رژیم نخست، پایه پولی بر تورم اثر مثبت دارد و این اثر در رژیم دوم تقویت می‌شود؛ ج) موجودی سرمایه، نرخ ترجیح زمانی و نرخ بازدهی سرمایه در رژیم نخست و رژیم دوم بر تورم اثر منفی می‌گذارند؛ به‌طوری‌که در رژیم دوم از اثر منفی متغیرها کاسته می‌شود؛ د) مقدار سرعت انتقال 0.9 است که نشان می‌دهد سرعت تعدیل در رژیم نخست بالاتر از رژیم دوم بوده است.