اعمال اصل منع بازگرداندن در مناطق ترانزیت فرودگاه‌ها با تاکید بر نقش پلیس

زمینه و هدف: اصل منع بازگرداندن از اصول بنیادین حقوق بین‌الملل پناهندگی و حقوق بین‌الملل بشر است که دولت‌ها را بازگرداندن افراد به سرزمین‌هایی که در آن با خطر شکنجه، تعقیب یا تهدید جدی روبه‌رو هستند، منع می‌کند. با وجود شناسایی این اصل به‌عنوان قاعده حقوق بین‌الملل عرفی و حتی بنابر اعتقاد برخی از حقوقدانان به‌عنوان قاعده آمره، اجرای آن در مناطق ترانزیت فرودگاه‌ها هم‌چنان با چالش‌های حقوقی و نهادی مواجه است. هدف پژوهش حاضر، تحلیل وضعیت حقوقی این مناطق، به‌منظور تبیین اعمال اصل منع بازگرداندن با تاکید بر نقش پلیس در تضمین اجرای آن است.روش: پژوهش حاضر از نوع بنیادی و با روش توصیفی تحلیلی انجام شده‌است‌ و داده‌ها از طریق مطالعه اسناد بین‌المللی از جمله کنوانسیون 1951 پناهندگان، کنوانسیون شیکاگو (1944)، آرای دیوان اروپایی حقوق بشر و دیوان دادگستری اتحادیه اروپا و نیز گزارش‌های کمیساریای عالی ملل متحد در امور پناهندگان و آژانس اتحادیه اروپا گردآوری شده‌است.یافته‌ها: یافته‌ها نشان می‌دهد که مناطق ترانزیتی فرودگاه‌ها بخشی از قلمرو دولت محسوب می‌شوند و اصل منع بازگرداندن در آن‌ها اعمال می‌گردد و پلیس نیز به‌عنوان نخستین نهاد اجرایی در مواجهه با پناه‌جویان، نقشی کلیدی را در تضمین اجرای این اصل برعهده دارد.نتایج: بر اساس یافته‌های این پژوهش می‌توان دریافت که هیچ دولت یا مقام مرزی نمی‌تواند با استناد به مفهوم منطقه بین المللی از تعهدات خود نسبت به پناهجویان از جمله تعهد منع بازگرداندن، شانه خالی کند. اجرای موثر اصل منع بازگرداندن مستلزم همکاری نظام‌مند میان نهادهای پلیسی، قضایی و پناهندگی و ارتقای آموزش‌های تخصصی پلیس است.

keywords: hybrid surveillance, criminology, violent offenders, recidivism

background and objective: the principle of non refoulement is one of the fundamental norms of international refugee law and international human rights law, prohibiting states from returning individuals to territories where they face the risk of torture, persecution, or serious threats. although this principle has been recognized as customary international law — and, according to some jurists, even as a peremptory norm (jus cogens) — its implementation in airport transit zones continues to encounter legal and institutional challenges. the aim of this study is to analyze the legal status of these zones in order to clarify the application of the principle of non refoulement, with particular emphasis on the role of police in ensuring its enforcement.method: the present research is fundamental–applied in nature and has been conducted using a descriptive–analytical method. data have been collected through the study of international instruments, including the 1951 refugee convention, the chicago convention (1944), judgments of the european court of human rights and the court of justice of the european union, as well as reports of the united nations high commissioner for refugees and the european union agency.findings: the findings show that airport transit zones are considered part of the state's territory, and the principle of non refoulement applies within them. the police, as the first executive authority encountering asylum seekers, play a key role in ensuring the implementation of this principle.conclusion: based on the findings of this study, it can be concluded that no state or border authority may evade its obligations toward asylum seekers by invoking the notion of an international zone. the effective implementation of the principle of non refoulement requires systematic cooperation among police, judicial, and asylum authorities, as well as the enhancement of specialized police training.