واکاوی بینامتنیت صریح و ضمنی در نمایشنامه«الحسین ثائراً و شهیداً» اثرعبد الرحمن الشرقاوی، بر اساس نظریه‌ی بینامتنیت ژرار ژنت

ژرار ژنت (1930/2018م) معتقد است، هیچ متنی اصیل نیست، بلکه واگویه‌ی متون پیشین است .او حضور عنصر یا عناصری از متون پیشین در متن حاضر را تحت عنوان بینامتنیت می‌داند و آن‌ را به سه دسته صریح، غیر صریح و ضمنی تقسیم می‌کند. نویسندگان بسیاری با داشتن زمینه‌های اعتقادی جهت تعالی بخشیدن به نوشتار خود میان مطالب خویش و کتب پیشین با موضوعاتی همچون دینی و تاریخی ارتباط بینامتنی برقرار کرده‌اند. عبد الرحمن الشرقاوی (1921/1987م) از اهل سنت و جماعت است و نمایشنامه‌ی «الحسین ثائراً و شهیداً» اثر اوست که در رابطه با واقعه عاشورا است که جزء مهمی از فرهنگ شیعه می‌باشد. بررسی رابطه بینامتنی و اشراف نویسنده بر متون گذشته جهت بیان صحیح و به دور از اشکال در این اثر امری ضروری به نظر می‌رسد که این جستار با روش کتابخانه‌ای و با رویکرد تحلیلی-توصیفی به این مهم پرداخته است. یافته‌ها نشان می‌دهد، شرقاوی در راستای ارتقاء نوشتار خود بدون تعصب فرقه‌ای ، به نقل عاشورا پرداخته و از متون معتبر در جای جای اثر خود بهره جسته است تا بر وثاقت علمی و اعتبار اثر به شیوه‌ی آکادمیک بیفزاید او در رابطه بینامتنی با متون دینی موفق بوده ولی در بینامتنیت تاریخی چندان موفق عمل ننموده و به نظر می‌رسد در بیان برخی حوادث بر ذهن خود تکیه داشته است.

analyzing explicit and implicit intertextuality in the play al-hussein, a rebel and a martyr by abd al-rahman al-sharqawi, based on the theory of intertextuality of gerard genet

gérard genet (1930/2018) believes that no text is original, but rather the expression of previous texts. he considers the presence of elements or elements from previous texts in the current text as intertextuality and divides it into three categories: explicit, non-explicit and implicit. he does. many writers have established intertextual relationships between their content and previous books with subjects such as religion and history in order to elevate their writing. abd al-rahman al-sharqawi (1921/1987 ad) is a sunni and jamaat, and the play al-hussain tha'er and martyr is his work, which is related to the event of ashura, which is an important part of shia culture. examining the intertextual relationship between the author and the nobility of the past texts seems to be necessary for the correct expression and away from the problems in this work. the findings show that, in order to improve his writing without sectarian bias, sharghavi quoted ashura and used authentic texts in places of his work to increase the scientific reliability and credibility of the work in an academic way. he was successful in the intertextual relationship with religious texts. but he has not been very successful in historical intertextuality and it seems that he has relied on his mind in describing some events.