>
Fa   |   Ar   |   En
   اثربخشی آموزش همسرداری مبتنی بر شفقت بر بهبود روابط خانوادگی، تعارضات زناشویی، بخشش و صمیمیت زوجین ناشنوا و کم‌شنوای شهر اصفهان  
   
نویسنده یوسفی زهرا ,کریم نژاد ریحانه
منبع مطالعات زن و خانواده - 1397 - دوره : 6 - شماره : 2 - صفحه:199 -223
چکیده    پژوهش حاضر به‌منظور اثربخشی آموزش همسرداری مبتنی بر شفقت بر بهبود روابط خانوادگی، تعارضات زناشویی، بخشش و صمیمیت زوجین ناشنوا و کم‌شنوا صورت گرفته است. این پژوهش از نوع پژوهش‌های شبه آزمایشی با طرح پیش­آزمون، پس­آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. نمونه این پژوهش شامل 20 جفت زوج داوطلب از زوجین ناشنوا یا نیمه‌‌شنوای شهر اصفهان بود که به‌صورت غیرتصادفی (در دسترس) در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند (هر گروه حاوی 20 نفر یا ده زوج بود)، درحالی‏که گروه گواه در لیست انتظار بود. گروه آزمایش طی 8 جلسه 120 دقیقه‌ای بسته آموزشی را دریافت کردند. ابزارهای پژوهش عبارت بودند از پرسش‌نامه روابط خانوادگی بارنز و اولسون (1982)، پرسش‌نامه تعارضات زناشویی (تجدیدنظرشده، 1375، mcqr)، پرسش‌نامه بخشش تامپسون و همکاران (2005) و مقیاس صمیمیت (الکسیس جی، واکر و لیندا تامپسون، 1983، is)، هر دو گروه در سه مرحله پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری در معرض ارزیابی قرار گرفتند. به‌منظور بررسی و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها از آمار توصیفی (میانگین و انحراف استاندارد) و استنباطی (تحلیل واریانس با اندازه‌های تکراری) استفاده شد (0.01>p). نتایج به‌دست‌آمده نشان داد آموزش همسرداری مبتنی بر شفقت بر بهبود روابط خانوادگی، بخشش و صمیمیت به‌طور معنادار موثر بوده است، اما این آموزش بر کاهش تعارضات زناشویی موثر نبوده است (0.05
کلیدواژه روابط خانوادگی، تعارضات زناشویی، بخشش و گذشت، صمیمیت، آموزش همسرداری مبتنی بر شفقت
آدرس دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان (خوراسگان), دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی, گروه روانشناسی بالینی, ایران, دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان (خوراسگان), ایران
پست الکترونیکی ry.harimnejad2014@gmail.com
 
 

Copyright 2015
Islamic World Science Citation Center
All Rights Reserved