پتانسیل جمعیت‌های تحت اسارت به عنوان جمعیت‌ بنیان‌گذار در برنامه‌های معرفی مجدد؛ مطالعه موردی: گوسپند وحشی در مرکز تکثیر در اسارت میانکتل

اگرچه برنامه‌های تکثیر و حفاظت در محیط‌های تحت اسارت بسیاری از گونه‌ها را از انقراض نجات داده‌است، اما نزدیک به یک سوم از برنامه‌های معرفی مجدد به دلایل ژنتیکی موفق نبوده اند. از این‌رو، مسائل ژنتیک حفاظت اولویت کلیدی در موفقیت چنین برنامه‌هایی دارد. در پژوهش حاضر تنوع و ساختار ژنتیکی، درون‌آمیزی، و روابط خویشاوندی بین افراد در گوسپند وحشی (ovis gmelini) در مرکز تکثیر در اسارت میانکتل (استان فارس) با استفاده از 20 نمونه خون و هشت جفت نشانگر ریزماهواره ارزیابی گردید. ساختار ژنتیکی و روابط خوشاوندی بین افراد با استفاده از نرم افزارهای structure و colony بررسی شد. میانگین غنای آللی و درون‌آمیزی در جمعیت به‌ترتیب  10/5 و 1-/0 به‌دست آمد. ساختار ژنتیکی متمایزی در جمعیت مورد مطالعه مشاهده نشد. بین برخی افراد روابط خواهر-برادری، برادری و خواهری مشاهده شد که می‌تواند نگرانی در خصوص درون‌آمیزی را در آینده افزایش دهد. نتایج نشان داد اگرچه جمعیت مورد مطالعه در حال حاضر از تنوع ژنتیکی به نسبت مناسبی برخوردار بوده، اما چنانچه هدف رهاسازی در طبیعت باشد، ضروری است اقداماتی در راستای نجات ژنتیکی جمعیت از طریق افزایش تنوع ژنتیکی با افزودن افراد جدید به جمعیت و با در نظر گرفتن فاصله ژنتیکی بین جمعیت مبدا و مقصد صورت گیرد.

the potential of captive populations as founders in reintroduction programs: a case study of wild sheep at the miankotal captive breeding site

although captive breeding and conservation programs have saved many species from extinction, nearly one-third of reintroduction programs have failed due to genetic challenges. therefore, addressing conservation genetics issues is critical for the success in such programs. this study evaluated the genetic variation, structure, inbreeding, and kinship relationships among individuals of wild sheep (ovis gmelini) at the miankotal captive breeding site (fars province) using 20 blood samples and eight microsatellites. the genetic structure and kinship relationships between individuals were examined using the structure and colony softwares. the mean allelic richness and inbreeding coefficient were 10.5 and -0.1, respectively. no distinctive genetic structure was observed in the studied population. however, sibling relationships were identified among some individuals, raising concerns about potential future inbreeding. the results indicated that while the studied population maintains relatively high genetic variation and low inbreeding levels, if the goal is to release into the wild, it is essential to take efforts for the genetic rescue of the population by increasing genetic diversity through the introduction of new individuals to the population, considering the genetic distance between the source and destination populations.