ارزیابی تغییرات کاربری اراضی در مناطق با ریسک بالای تعارض خرس قهوه‌ای در استان فارس

ارزیابی تغییرات صورت گرفته در زیستگاه گامی مهم در اولویت بندی مکانی برنامه های کاهش تعارض انسان و حیات وحش است. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی تغییرات کاربری اراضی در محدوده مناطق با ریسک بالای تعارض خرس قهوه ای در استان فارس اجرا شد. در گام نخست، با استفاده از نقاط وقوع تعارض، متغیرهای پیش بینی کننده و رویکرد اجماع مدل های کوچک، نقشه مناطق با ریسک بالای تعارض تهیه شد. در گام دوم، با استفاده از روش‌ های سنجش از دور، روند تغییرات کاربری اراضی در بازه زمانی 30 ساله در محدوده مناطق با ریسک بالا ارزیابی شد. نتایج مدل سازی ریسک نشان داد که فاصله از مناطق روستایی، کریدورهای مهاجرتی و تراکم لکه های جنگلی مهم ترین متغیرها در احتمال وقوع ریسک تعارض خرس است. به ترتیب 3/75 و 6/91 درصد از منطقه در طبقات با خطر بالا و متوسط قرار گرفت. ارزیابی تغییرات کاربری نشان داد در یک بازه زمانی 30 ساله سطح باغات و اراضی کشاورزی از 12167 به 52662 هکتار افزایش یافته است. چنین تغییری می تواند احتمال تعارض خرس با جوامع بومی را افزایش دهد. بر اساس نتایج این پژوهش طرح ریزی برنامه ریزی های بین سازمانی به منظور جلوگیری از روند تخریب عرصه های طبیعی جهت کاهش تعارضات انسان و حیات وحش امری ضروری است.

assessing land use changes in areas with high risk of human-brown bear conflict in fars province

assessing habitat changes is an important step in the spatial prioritization of management efforts, aimed at reducing conflicts. we assessed landuse/cover change in areas with high risk of humanbear conflict in fars province. in the first step, we predicted the conflict hotspots, using bear damage incidents, a suit of predictors, and the ensembles of small models (esms) approach. in the second step, we assessed the trend of landuse/cove changes in a 30years period in the areas with medium to high risk of conflict, using remote sensing techniques. results of conflict risk modeling showed that proportion of suitable habitats, distance to village, density of forest patches, and corridor bottlenecks were the main predictors, contributing to bear damaging risk. a total of 3.75 and 6.91% of the landscape were identified as the areas with high and medium risk, respectively. assessment of landuse/cove changes showed that in a period of 30 years, the extent of croplands and orchards has increased from 12,167 to 52,662 hectares. such a substanitial landuse/cover changes can increase the risk of bear damages. the obtained results emphasize that interorganizational planning is an emergency effort in mitigating humanbear conflicts.