جایگاه کرامت ذاتی انسان در مبانیِ اصول اعتقادات با تکیه بر روایات شیعی

کرامت انسان بما هو انسان در ادیان، جوامع و مکاتب مختلفی مورد اقبال قرار گرفته است. به صراحت قرآن کریم، کرامت ذاتی انسان را به‌عنوان اصلی خدشه‌ناپذیر مورد پذیرش قرار داده و تمامی انسان‌ها را مشمول آن می‌داند. بر این اساس مطالعه بر روی ارتباط چگونگی ارتباط کرامت انسان با قلمرو سه‌گانه دین (اعتقادات، اخلاق و احکام)، با اتکا بر جهان‌بینی مذهب شیعه مبتنی بر روایات از جمله مباحث مبیّن جایگاه و کارکرد این ودیعه الهی به انسان است که نیاز به بررسی دارد. ضرورت دیگر آنکه دین اسلام همواره توسط برخی مکاتب و جهان‌بینی‌های دیگر در زمینه رعایت کرامت انسان مورد اتهام قرارگرفته است. مقالۀ حاضر با رویکرد توصیفی تحلیلی و با استفاده از ابزارهای کتابخانه‌ای در پی تبیین جایگاه و ارتباط کرامت ذاتی با اصول عقاید شیعی مبتنی بر روایات است و از مسیر بررسی ارتباط و جایگاه کرامت انسانی با اصول پنج‌گانه اعتقادی (توحید، نبوّت، امامت، قیامت و عدل) به این مهم پرداخته و اثبات نموده که مطابق با عقاید شیعه، کرامت انسان نه تنها در عمل که باور آنان نیز جاری بوده و این اصل بطور متناسب و دقیقی در اصل اندیشه اسلام شیعی موجود است. علاوه بر آنکه کرامت انسان با محوریت و برتری او از سایر موجودات در توحید و عدالت امری مشهود است، انبیاء و امامان نیز همواره در پی سوق دادن و بازگرداندن باور مسلمانان به اصل کرامت انسانی بوده‌اند.

the position of inherent human dignity in the foundations of shia doctrinal

the dignity of a human being, by virtue of being human, has been esteemed in various religions, societies, and schools of thought. explicitly, the holy quran and the islamic faith have recognized inherent human dignity as an inviolable principle and consider all humans to be its beneficiaries. the study of the relationship between human dignity and the tripartite realm of religion (beliefs, ethics, and laws), particularly relying on the worldview of the shia sect based on narratives, is among the discussions that clarify the status and function of this divine trust granted to humans, necessitating further examination. the islamic religion, and specifically shia islam, has often been accused by certain schools and other worldviews of not respecting human dignity. the present article, with a descriptive-analytical approach and utilizing library tools, seeks to elucidate the position and relationship of inherent dignity with the principles of shia beliefs based on narratives. it addresses and affirms the importance of this through the examination of the relationship and status of human dignity with the five doctrinal principles (tawhid, prophethood, imamate, resurrection, and justice). it demonstrates that according to shia beliefs, human dignity is not only practiced but also a prevailing conviction, and this principle is precisely and proportionately present in the core of shia islamic thought. moreover, human dignity, with its centrality and superiority over other creatures in tawhid and justice, is evident. prophets and imams have always endeavored to guide and return the believers to the principle of human dignity.