درآمدی بر درک عمومی آیت مندی قرآن کریم

اعجاز قرآن از کهن‌ترین و پربسامدترینِ مسئله‌ها در مطالعات قرآنی و کلامی است. در این میان، وجه‌شناسی اعجاز بیش از سایر ابعاد مورد توجّه قرار داشته و درک آن علی‌الاغلب به مخاطب خاصِ نخبگانی محدود شده است. این پژوهش درصدد است با روش تحلیل محتوای کیفیِ مجموعه‌ای از آیاتِ حاویِ دیالوگ میان دو دیدگاه مخالف و موافق درباره آیت‌مندی قرآن، با رویکردی نو به واکاوی کیفیّت درک اعجاز قرآن ناظر به مخاطب عام بپردازد. یافته‌های تحقیق حاکی از تکیه ویژه قرآن بر اسلوبِ دیالوگ در بیان مسئله آیت‌مندی قرآن و دلالت‌های ویژه‌ای در این زمینه است. هدایتکانونی‌ترین مشخصه این اعجاز است. هدایت خاص قرآن دانایی صرف نیست که از ایمان و عقیده منفک باشد، بلکه نوعی برانگیختگی درونی است که فرد را به حقیقتی باورمند و مشتاق می‌کند؛ ماهیت این هدایت به‌گونه‌ای است که تحقق آن، مستلزم و توام با درک آیت‌مندی قرآن نیز می‌باشد. آیت‌مندی (اعجاز) قرآن کریم را می‌توان با اعجاز دفعیو اعجاز تدریجیصورت‌بندی کرد. نمود اعجاز دفعی قرآن در لینت قلباست و این پدیده در ساحت فردیرخ می‌دهد و نمود اعجاز تدریجی در الفت قلوباست و این پدیده طیّ فرایندی معیّن در ساحت اجتماعیرخ می‌دهد که می‌توان از آن به جلوه اجتماعی اعجاز قرآن تعبیر نمود. عامل اصلی در این رخداد، تاکید بر هویت زبانیقرآن از طریق تلاوت و استماعاست. دیالوگ با قرآنمهارتی است که به‌کارگیری آن در موقعیت مناسب، می‌تواند اسلوب موثری در ظهور اعجاز دفعی قرآن نزد مخاطب عام و زمینه‌ساز اعجاز تدریجی آن باشد.

an introduction to the general understanding of theverses of the holy quran

the miracle of the quran is one of the oldest and most frequent issues in quranic and theological studies. in the meantime, the morphology of ejaz has received more attention than other dimensions and its understanding is mostly limited to a specific elite audience. this research aims to analyze the qualitative content of a collection of verses containing a dialogue between two opposing and agreeing points of view about the verses of the qur’an, with a new approach to analyze the quality of the understanding of the miracles of the qur’an for the general audience. the findings of the research show that the qur’an relies on the dialogue style in expressing the issue of the verses of the qur’an and special implications in this context. guidance is the most central feature of this miracle. the specific guidance of the qur’an is not mere knowledge that is separated from faith and belief, but it is a kind of inner arousal that makes a person believe and yearn for a truth; the nature of this guidance is such that its realization requires and is accompanied by the understanding of the verses of the qur’an. the verses (miracles) of the holy qur’an can be formulated as repulsive miracles and gradual miracles. the manifestation of the repulsive miracle of the qur’an is in the lint of the heart and this phenomenon occurs in the individual field and the manifestation of the gradual miracle is in the distraction of hearts and this phenomenon occurs during a certain process in the social field which can be transformed into a social manifestation. he explained the miracles of the qur’an. the main factor in this event is emphasizing the linguistic identity of the qur’an through recitation and listening. dialogue with the qur’an is a skill that, using it in the right situation, can be an effective method in the appearance of the repulsive miracle of the qur’an to the general audience and the foundation of its gradual miracle.