تحلیل و بررسی منابع مکتوب فقه و شریعت یهودی

«ادیانِ دارای شریعت» حدود، اختیارات و تکالیف دین‌داران را در قالب مجموعه‌ای از قوانین تعیین می‌کنند. فقه دانشی متکفل شناسایی و بیان این قوانین است و منابع فقه دسته‌ای از متون، اسناد و مآخذی هستند که برای استخراج، تدوین و تفسیر این قوانین از آنها استفاده می‌شود. ازآنجاکه رفتارها در جامعه‌ دینی بر اساس آنها تنظیم می‌شود و دین‌داران خود را ملزم به رعایت احکام برآمده از آنها می‌دانند، منابع فقه نقشی اساسی در تعیین چهارچوب‌ها و ضوابط رفتارهای مذهبی دارند. اکنون با توجه به اینکه یهودیت دینی دارای شریعتی گسترده است و چهارچوب‌هایی فراوان در حوزه‌های وسیعی از زندگی یهودیان مشخص کرده، باید دید که منابع فقهی این دین چیستند و هریک از چه جایگاه و اعتباری برخوردار است؟ مقاله‌ پیش رو با روش توصیفی تحلیلی به این پرسش پاسخ می‌دهد و با بررسی منابع مکتوب فقه یهودی نتیجه می‌گیرد که کتاب مقدس منبع اصلی شریعت یهودی و تلمود دومین منبع پس از کتاب مقدس است؛ «باریتا»ها منابع تکمیلی‌اند و شروح و قانون‌نامه‌ها منابع تفسیری و عملیاتی فقه یهود به‌شمار می‌روند. این منابع به همین ترتیب از سطح اعتبار دینی برخوردارند و در کنار یکدیگر به استنباط احکام یهودی کمک می‌کنند.

an analysis and examination of written sources of jewish law and sharia

legal religions determine the limits, powers, and duties of believers in the form of a set of laws. religions have sharia law , define the limits, rights, and duties of their followers within a framework of laws. jurisprudence is a science responsible for identifying and expressing these laws, and jurisprudence sources are a group of texts, documents, and references that are used to extract, compile, and interpret these laws. since behaviors in a religious community are regulated based on them and religious people consider themselves obligated to observe the rulings derived from them, sources of jurisprudence play a fundamental role in determining the frameworks and rules of religious behaviors. now, given that religious judaism has an extensive sharia and has defined numerous frameworks in broad areas of jewish life, we must see what the jurisprudential sources of this religion are and what status and credibility each one has? using a descriptive-analytical method, this article answers this question and, by examining the written sources of jewish jurisprudence, concludes that the bible is the primary source of jewish law and the talmud is the second source after the bible; the baritas are supplementary sources, and the commentaries and canons are considered interpretative and operational sources of jewish jurisprudence. these sources likewise have a level of religious credibility and together help to deduce jewish laws.