چگونگی بهره‌برداری آیین بودا از ظرفیت رنج در تبیین هستی‌ و استلزامات آن

ادیان مختلفی در سراسر جهان اعم از الهی و غیرالهی به مقوله‌ رنج پرداخته‌اند. مواجهه با این مسئله دارای جوانب مختلفی است که از منظرهای گوناگون به آن اشاره شده است. این پژوهش به‌شیوه‌ توصیفی‌تحلیلی به بررسی چگونگی بهره‌برداری آیین بودا از ظرفیت رنج در تبیین هستی و استلزامات آن می‌پردازد. در این مقاله رویکردهای مختلف آیین بودا در بهره‌برداری از ظرفیت رنج برای تبیین و توصیف جهان مطرح می‌شود؛ همچنین در ادامه با اشاره به استلزامات آن بیان می‌شود که رنج جزئی از زندگی است و برای رسیدن به آرامش و خلاصی از آن باید آن را پذیرفت، درک کرد و با آن کنار آمد. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که بهره‌برداری آیین بودا از ظرفیت رنج، به‌مثابه‌ یک ابزار موثر در تبیین هستی است؛ دیگر اینکه این آیین اعتقاد دارد که رنج جزء حتمی زندگی بوده و امری نسبی است. در این راستا، آیین بودا به واقعیت و ماهیت رنج می‌پردازد و راهکار غلبه بر رنج را شناخت عمیق از آن معرفی می‌کند؛ همچنین نگاه مثبت به رنج دارد و آن را مستقل از وجود انسان می‌داند. البته عدم پیوستگی و رابطه‌ منطقی بین گزاره‌های منقول از بودا و بوداییان و همچنین تناقض، به ‌وضوح قابل مشاهده است.

buddhism’s utilization of suffering’s capacity in explaining existence and its implications

around the world, various divine and non-divine religions have addressed different aspects of suffering from differing perspectives. this descriptive-analytical study explores how buddhism employs the capacity of suffering to explain existence and its implications. buddhism posits that suffering is an inherent part of life, and one must understand, accept and get along with it to achieve peace. findings reveal that buddhism uses suffering as a tool to describe existence, emphasizing its inevitability and relativity. buddhism addresses the reality and nature of suffering and introduces deep understanding as the solution to overcoming suffering. it has a positive view of suffering and considers it independent of human existence. however, inconsistencies and contradictions in buddhist teachings on suffering are evident.