تقریری جدید از برهان این‌همانی شخصی به‌سود دوگانه‌انگاری جوهری

ماهیت «من» از بحث‌های مهم در فلسفۀ ذهن است که می‌تواند در نظام فکری هر فیلسوفی نقشی کلیدی داشته باشد. از گذشته برهان این‌همانی شخصی به‌عنوان یک استدلال به‌سود دوگانه‌انگاری جوهری مطرح بوده است. در نقطۀ مقابل، فیزیکالیسم سعی دارد با ارائۀ معیاری مادی برای این‌همانی شخصی، از پذیرش یک حقیقت غیرمادی پرهیز کند. اما در فلسفۀ ذهن معاصر با مطرح شدن بعضی آزمایش‌های فکری، صورت جدیدی از این برهان شکل گرفته که چالش جدیدی برای فیزیکالیسم محسوب می‌شود. در این مقاله به واکاوی این استدلال جدید پرداخته می‌شود. نشان خواهیم داد که با آزمایش ذهنی شومیکر (جابه‌جایی بدن) نمی‌توان دوگانه‌انگاری جوهری را اثبات کرد؛ اما با آزمایش تقسیم مغز ویلیامز و آزمایش سوئین‌برن (جابه‌جایی نیمی از مغزهای دوقلوهای همسان) می‌توان به دوگانه‌انگاری جوهری استدلال کرد. در مقابل، راه‌حل‌های فیزیکالیستی مثل «اصلاح معیار این‌همانی» و «تصرف چندگانه» منجر به پیامدهای غیر قابل پذیرش می‌شوند.

a new formulation of the personal identity argument in favor of substance dualism

the nature of the 'self' is a significant topic in the philosophy of mind and can play a pivotal role in any philosopher's intellectual framework. historically، the personal identity argument has been advanced as an argument in favor of substance dualism. in contrast، physicalism attempts to avoid accepting an immaterial reality by proposing a material criterion for personal identity. however، in contemporary philosophy of mind، the introduction of certain thought experiments has given rise to a new form of this argument، which presents a fresh challenge to physicalism. this article investigates this new line of reasoning. we will demonstrate that while shoemaker's (body swap) thought experiment cannot substantiate substance dualism، williams' brain division experiment and swinburne's (half-brain transplant in identical twins) experiment can be used to argue for it. conversely، physicalist solutions such as revising the identity criterion and multiple possession lead to unacceptable consequences.