بررسی شیوه‌های به‌کارگیری واگویه‌ی درونی در پیشبرد روایت رمان «حمار الحکیم» اثر توفیق الحکیم

تک گویی درونی، شیوهای از گفتوگوست که از اواخر قرن نوزده و اوایل قرن بیست در داستان نویسی، متداول شد و توجه بسیاری از شخصیتهای ادبی را به خود معطوف ساخت؛ و یکی از شیوه های بیانی است که راوی، نویسنده، از آن به منظور پیشبرد ماجراهای داستان خود بهره میگیرد و گفتاری را که در ذهن یکی از قهرمانان، یا قهرمان اصلی جریان دارد، برای خوانندگان روایت می کند تا بدین وسیله محتوای ضمیر خودآگاه یا ناخودآگاه قهرمان را به خواننده منتقل کند. توفیق الحکیم، نویسنده ی معروف و معاصر مصری، در زمینه ی تک گویی در بعضی از داستان ها و به گونهای پیش می رود که گاهی در چند صفحه از داستان، ،« حمار الحکیم » رمانهای خود ازجمله شخصیت با خود حرف میزند؛ بهخصوص با تک گوییهایی که به زبان درنمیآید و در طی آن، جریان ضمیر ناخودآگاه همانطور که در ذهن شخصیت رخ میدهد، بدون دخالت نویسنده، بازگو میشود؛ این روند، چنان واقعی و صادقانه است که ضعف ساختاری به وجود نمیآورد. از منظر « حمار الحکیم » این جستار بر آن است یکی از وجوه رنگارنگ بازنمایی گفتمان را در رمان تک گویی درونی بررسی کند تا چگونگی بهکارگیری تکگویی درونی در آن توضیح داده شود و نحوهی شکلگیری انواع آن، تجزیه و تحلیل شود تا به کمک آن به توصیف دنیای شخصیتها و اشیای پیرامون آن بپردازد که در ذهن قهرمان داستان وجود دارد و بیان کند که نویسنده از شیوه های مختلف تکگویی درونی به عنوان ابزاری برای بیان افکار و اندیشه های درون ذهن شخصیت داستان، استفاده کرده است