واکاوی شخصیت مجنون در نمایشنامه‌ی «مجنون لیلی» اثر احمد شوقی

امیرالشعرا احمد شوقی، با بهره گرفتن از تاریخ کهن عربی درخصوص داستان ،« لیلی و مجنون » در پنج پرده سروده است. « مجنونُ لَیلَی » نمایشنامه ای به نام تمام تلاش نگارنده بر آن بوده است که با کاوش های میدانی و کتابخان های، به این پرسش پاسخ در نمایشنامه ی خویش از چه منابع و عواملی بهره برده و « مجنون » دهد که شوقی در پردازش شخصیت می پردازد، چه ابعاد و وجوه شخصیتی دارد؟ « مجنون » شخصیتی که از برای مخاطب، شخصیتی نوعی است که امکان « مجنون » حاصل اینکه شخصیت پرداخته ی شوقی از شخصیتی بدون تحرک و ایستا دارد که از ابتدا تا « مجنون » . وجود آن در عالم واقع، تقریباً محال است انتهای داستان، هیچ تغییر محسوسی در اعمال و رفتارش مشاهده نمی شود و مخاطب دائماً او را در حال گاه، دچار جنون شده و گاه چنان به مانند عقلا سخن می راند که هیچ « مجنون » . بی هوشی نظاره گر است پردازش کرده است، گاه، تحت تاثیر « مجنون » شکی در خرد و فرزانگی او نیست. شخصیتی که شوقی از است و گاه، تحت تاثیر روایت های عامیانه ی داستان و د یگر « پاک و عفیف » میراث کهن ادبیات عربیاست و گاه، تحت تاثیر ادبیات مغربزم ین، به وی ژه « صوفی » ، ادبیات ها، بهویژه ادبیات فارسی و ترکی است و در تمامی این وجوه سه گانه که « رمانتیسم » و « کلاسیسم » ،« رئالیسم » ادبیات فرانسوی، آمیزه ای از برشمردیم نیز کمژرفا و ناتمام است؛ ولی از منظر غنایی باید گفت که شخصیت غنا یی مجنون در اوج بوده و به خوبی احساسات و عواطف مخاطبان خویش را برمی انگیزد