نمادپردازی در شعر مقاومت جواد جمیل

کاربرد نماد در شعر معاصر، یکی از مشخصه های برجستهی شاعرانی است که با چندلایه کردن زبان خود، بر زیبایی اثر افزوده و خواننده را در دریافت معنی و مقصود با لذت کشف بیشتر ی مواجه می سازند. در این میان، شاخه ی ادبیات متعهد عربی نیز از این مشخصه و ظرفیت هنر ی بهره برده و شاعران متعهد با خلق تصویرهایی زیبا و بدیع، زبان رمز و نماد را برای آثار دینی خود برگزیده اند که این نوع ادبی با توجه به موضوع و محتوای خود، گاه نوع خاصی از نمادپردازی را میطلبد. یکی از برجسته ترین و شاید پرکاربردترین شاعران رمزپرداز در حوزه ی ادبیات متعهد، شاعر معاصر که به شعر حسینی « الحسین لغۀ ثانیۀ » عراقی، جواد جمیل است. وی در مجموعه ی ارزشمند خود می پردازد، زبانی آمیخته با انواع رمز را به کار میگیرد که زبان وی را به خوبی از دیگر شاعران متعهد متمایز میسازد. زبانی که باوجود بی توجهی ناقدان بدان، نیازمند بررسی است؛ از اینرو در مقاله ی حاضر، تلاش بر این است تا با روش توصیفی- تحلیلی، انواع نمادهای بهکار رفته در ای ن مجموعه بررسی شود. البته با توجه به گستردگی و درهم تنیدگی نمادهای به کار رفته در شعر وی، تنها مواردی بررسی میشود که به نوعی مرتبط با مفهوم مقاومت و پایداری است