بررسی ویژگی های اجتماعی اشعار صوفیانه صفی الدین حلی در دوره مغول ها

پیوند شاعر با جامعه از مهمترین موضوعات در نقد ادبی است. کمتر شاعری است که تحت تاثیر جامعه نباشد یا جامعه بر وی اثر نگذارد. این رابطه دو سویه در اشعاری با عنوان اشعار اجتماعی یک موضوع عادی و پرتکرار است؛ اما بررسی آن در غزلیات که بیشتر محل تجلی جنبه فردی ادیب است، موضوعی قابل تامل و پژوهش است. شعر صوفی و شعر غزل یکی از مهمتر ین اغراض و قوالب شعری در ادبیات عربی از دوره جاهلی تا معاصر بوده است و شاعران با اینکه در این نوع از اشعار بیشتر پیرامون موضوعات غنائی و عاطفی شعر سروده اند، اما شرایط اجتماعی و تاثیر جامعه و تحولات آن در این اشعار به نحوی خود را نشان داده است. صفی الدین حلی از شاعران مشهور عراقی که اندکی بعد از حمله و یرانگر مغول ها به بغداد، در شهر حله زاده شد، در سایه ناملایمات و آشوب های دوران مغول رشد کرد و در دیوان اشعار خود مسائل و موضوعات اجتماعی متعددی را منعکس کرده است؛ اما این پژوهش با روش توصیفی – تحلیلی، در صدد است به ویژگی های اجتماعی غزلیات و اشعار صوفیانه شاعر بپردازد و تلاش می کند رگه های اجتماعی و نشانه هایی از ویژگی ها و مضامین اجتماعی را در اشعار صوفیانه وی، مورد بحث و بررسی قرار دهد. نتیجه نشان می دهد که تاثیر مفاهیم و دغدغه های اجتماعی شاعر درغزلیات او در قالب برخی تمثیل ها، استعارات و نمادها و گاهی هم به طور مستقیم بازتاب پیدا کرده است و شاعر حتی در غزلیات خو یش نیز از جامعه فاصله نگرفته است.