بررسی شخصیت غایب در رمان «محله زعفران» محسن جاسم موسوی بر اساس روش واسازی دریدا

رمان می تواند از هستی شناختی شخصیت های «غایب» در کنار شخصیت های آشکار تصور شود. شخصیت های غایبی که حامل معنایی از ماهیّتی هستند، و رمان نویس از طریق مرتبط ساختن شان با سایر شخصیّت ها قصد دارد آنها را با نبودن در کانون توجه قرار دهد؛ چه غیبت اغلب می تواند به اندازة حضور قدرتمند باشد. محسن موسوی در رمان «محله الزعفران» از درگاه تخیّل «وهاب»، راوی رمان به ساخت شخصیت «سمر»، نمونة شخصیتی بدون حضور فیزیکی، می پردازد. بهره مندی از روش نقد توصیفی-تحلیلی مبتنی بر روش واسازی دریدا برای بررسی ارجاعات نهفتة شخصیت نادیدنی سمر روش برگزیده برای پاسخ به این پرسش است که شخصیت غایب چگونه حضور می یابد؟ نشانه شناختی حضور نادیدنی سمر به منزلة یک عنصر علّی غایب در پیرنگ حوادث رمان، با مولفه های دلالتی چند همچون ارتباط شخصیت نادیدنی سمر با کنش شخصیت‌های حاضر، قدرت او در رمان، تقدس، نشانه شناختی جسمانی وایجاد اضطراب در راوی وخط سیر کنش او در زمان ذهنی قابل انطباق است. موسوی در خلق شخصیت پنهانی سمر درصدد توسعة شخصیتی وی در فضای فراروایتی است تا به تصویرکشیدن کارکرد یک زن اسطوره ای غایب که باید از دنیای فیزیکی سرشار از بدی ها بدور باشد، نزدیک شود، و مخاطب را در مقابل یک دنیای اسرارآمیز اسطوره ای قرار دهد.