بررسی ترجمه زبان عامیانه در داستان‌های کوتاه فارسی بر اساس نظریه نیومارک (موردپژوهی ترجمه عربی عبدالوهاب علوب از داستان‌های کوتاه فارسی)

امروزه علاوه بر زبان معیار، زبان عامیانه نیز به‌عنوان گونه‌‌ای زبانی، مورد توجه زبان‌شناسان قرار گرفته است. تمایل به استفاده از زبان عامیانه در میان داستان‌نویسان فارسی و مخاطبان آن نیز افزایش یافته و نویسندگان این عرصه، سبک خود را با مولفه‌های آن غنی ساخته‌اند. مترجمان عرب‌زبان نیز ازجمله عبدالوهاب علوب (مترجم مصری) نمونه‌هایی از ادبیات داستانی فارسی را به عربی ترجمه کرده‌اند و ازآنجاکه ادبیات داستانی آمیخته با زبان عامیانه است و این ‌گونه زبانی ریشه در فرهنگ جامعه دارد، فرایند ترجمه و معادل‌گزینی مولفه‌های آن، چالش‌های جدی برای مترجمان ایجاد می‌کند. این پژوهش با روش توصیفی ـ تحلیلی به بررسی و نقد ترجمه زبان عامیانه و مولفه‌های آن در اثر علوب با عنوان «القصة القصیرة والحکایة فی‌الادب الفارسی» براساس الگوی نیومارک پرداخته است. نتایج نشان می‌دهد مترجمی که قصد ترجمه زبان عامیانه را دارد، باید به فرهنگ مبدا و مقصد اشراف کافی داشته باشد و از روش‌های گرته‌برداری، انتقال و بومی‌سازی که منجر به ترجمه‌ای تحت‌اللفظی و مبداگرا می‌شود، پرهیز کند. در عوض، استفاده از معادل کارکردی که به ترجمه‌ای ارتباطی و مقصدگرا منجر می‌شود، توصیه می‌شود. همچنین، با توجه به حذف یا نادرست ‌ترجمه‌کردنِ شمار چشمگیری از عناصر زبان عامیانه فارسی در این اثر، مترجم نتوانسته ترجمه‌ای پذیرفتنی ارائه دهد که این امر، نشان از شناخت و درک ناکافی او از فرهنگ زبان مبدا دارد.