مقایسۀ میزان اثربخشی «سخنرانی» و «نمایش صامت» بر یادسپاریِ آموخته‌ها (موردبررسی: دانشجویان مترجمی عربی دانشگاه اصفهان)

یادسپاری مطالب یادگرفته‌شده و یادآوری آن‌ها پس از بازۀ زمانی مشخص، از دغدغه‌های مدرّسان و شاگردان است. از همین‎رو، انتخاب راهبردی که سطح یادداری را افزایش دهد، اهمیت پیدا می‎کند. بازیابی اندوخته‌ها تحت‌ تاثیر نحوۀ پویاسازی دانش قدیم و جدید در حین و پس از تدریس، قرار دارد. باتوجه به این‌که پدیدۀ فراموشی، همراه همیشگی روش معلم‌ـ‌محور به‌شمار می‌رود و دانشجویان غالباً در دروس تئوری شنوندۀ منفعل هستند، پژوهش حاضر هدف خود را برآن گذاشته‌است تا با روش شبه آزمایشی، «اثربخشیِ نمایش صامت و سخنرانی بر میزان یادسپاریِ آموخته‌ها» را در درس روش تحقیق و ماخذشناسی بررسی کند. ازهمین‌رو، 27 دانشجوی رشتۀ مترجمی عربی مقطع کارشناسیِ دانشگاه اصفهان به‌عنوان نمونۀ دردسترس انتخاب و به هشت گروه تقسیم شدند. چهار گروه مطالب برگزیده از کتاب امهات المصادر العربیة را به‌صورت سخنرانی و چهار گروه دیگر به‌صورت نمایش صامت طی هشت جلسه ارائه دادند. دانشجویان، بدون پیش‌خوانی در کلاس حاضر ‌می‎شدند. در پایان هر جلسه از آن‌ها خواسته ‌شد هرآنچه از آموخته‌های قبلی و فعلی به‌یاد دارند به‌مدت 20دقیقه یادداشت کنند. تحلیل داده‌های آماریِ برآمده از یادداشت‌ها نشان داد که تلاش برای رمزگشایی حرکت‌های پانتومیم اثرگذاری مثبتی بر میزان یادسپاری آموخته‌ها دارد همچنین فضای پویای پانتومیم در مقایسه با حالت انفعال سخنرانی، اثربخشی بیشتری بر سطح یادداری داشته‌است.