اعتبارسنجی کاربست نظریه روایت‌شناسی ژنت در مقالات مجلات گروه‌های زبان و ادبیات عربی (مورد مطالعه: تحلیل انتقادی18 مقاله)

کاربست نظریه های علمی حوزه زبان‌شناسی و روایت شناسی، در سالیان گذشته، جانی تازه به متون ادبی بخشیده و در این میان، نظریه زمان «ژرار ژنت» کاربردی گسترده تر داشته است. این پژوهش می کوشد با رویکردی انتقادی و روش تحلیل محتوا، «نتیجه‌گیری‌های» 18 مقاله ی منتشرشده در 6 مجله ی تخصصی زبان و ادبیات عربی کشور را از منظر کاربست این نظریه، بررسی نماید، زیرا به باور نگارنده «نتیجه گیری های» مقالات، حاصل اندیشه نویسندگان و بیان کوتاهی از محتوای کل مقاله است، به‌طوری‌که داوری درباره آن‌ها به‌منزله داوری درباره اصل مقاله شمرده خواهد شد. پرسش اصلی پژوهش آن است که این مقالات، شگردهای کاربرد زمان در نظریه ی روایت شناسی ژنت را چگونه و به چه میزان به مضمون رمان مرتبط ساخته اند؟ نتایج به‌دست‌آمده، نشان می دهد که بیشتر آن‌ها، نظریه زمان ژنت را به شکل ظاهری به کار گرفته اند، به‌گونه‌ای که برخی از آن‌ها صرفاً به گزارش هایی از حضور صوری این نظریه و مولفه‌های آن: (ترتیب، تداوم، پرش زمانی، کانون شدگی، استرجاع و استباق) بسنده کرده اند، اما مسئله اصلی یعنی میزان معناداری کاربست این تکنیک های روایت شناسی در خلق و برجسته سازی درون‌مایه رمان که اهمیت بسیار دارد و جوهره اصلی این نظریه است، در بیشتر این مقالات مغفول مانده است.