استعارة «پویایی» و بنیادهای فرهنگی آن در دفتر شعری اغانی مهیار الدمشقی اثر ادونیس

استعاره های مفهومی همواره به عنوان موضوعی مهم در معناشناسی شناختی مطرح بوده است؛ لیکاف و جانسون به عنوان دو نظریه پرداز اصلی این حوزه، برجنبة جسمانی و تجربة بدنی استعاره های مفهومی تاکید کردند. بعدها نظریه پردازانی در راس آن ها کووِچش علاوه بر جنبة جسمانی، بر نقش بافت و به ویژه بافت فرهنگی نیز در پردازش و فهم استعاره های مفهومی تاکید داشتند. ادونیس، شاعر و منتقد عرب زبان، در اشعار خود بر فکر و فرهنگ تمرکز دارد و دفتر شعری اش «اغانی مهیار الدمشقی» دارای بنیادها و زیرساخت های فکری و فرهنگی است که از فلسفه، تصوف و سوررئالیسم گرفته شده است. در این میان شباهت میان تجربة فرهنگی در ساخت و پرداخت استعاره های مفهومی و رابطة آن با بنیادهای فرهنگی در اندیشه و شعر ادونیس انگیزه اصلی انجام پژوهش حاضر است. نتایج پژوهش نشان می دهد که استعارة «پویایی، پیشرفت و نوآوری است» مهم ترین حوزة مفهومیِ اندیشه و شعر ادونیس در مجموعة شعریِ «اغانی مهیار الدمشقی» است؛ بر این اساس که ادونیس برای مفهوم سازیِ حوزة مقصدِ «پویایی» از مفاهیم متعدد و گاه متناقضی چون دویدن، جریان داشتن، متوقف شدن، سوختن و ... که در عالم معناییِ وی همگی در راستایِ مفهوم عینیِ «پیشرفت» می باشند، بهره جسته است.