گذر از رئالیسم به مدرنیسم در رمان «الحب فی المنفى» اثر بهاء طاهر

در دوران پیشامدرن، رمان‌های رئالیستی غالباً مبتنی بر بازنمایی واقعیت و مسائل خارج از ذهن بوده­است؛ اما با فروپاشی سبک‌های سنتی در روایت پس از ظهور مدرنیسم و رشد روزافزون دغدغه‌های روحی انسان در جوامع مدرن، رمان‌نویسان بیشتر بر نمایش تعارضات روحی و روانی و ترسیم دغدغه‌های درونی شخصیت‌‌های داستانی تمرکز کرده‌اند. جستار حاضر تلاش می‌کند با تکیه بر روش توصیفی-تحلیلی، به کشف مولفه‌های مدرنیسم در رمان «الحب فی المنفى» اثر بهاء طاهر (1935م) داستان‌‌پرداز مصری بپردازد. مهم‌ترین ویژگی این رمان که به‌عنوان ضرورت پژوهش تشخیص داده‌شد، پرداختن به درون‌مایه‌های اجتماعی با رویکردی عاطفی و ذاتی است. نتایج تحقیق نشان از آن دارد که نویسنده سعی کرده به شیوة مدرنیست‌ها از طریق تک‌گویی‌های طولانی به نمایش تعارضات درونی راوی/قهرمان بپردازد؛ از این‌رو مسائل دنیای واقعی را در این رمان به صورتی مبهم بازنمایی نموده و به صورتی عامدانه از مولفه‌های مدرنیستی بهره برد‌ه‌است، طوری که نظم منطقی رخدادهای داستان دچار آشفتگی شده و خواننده در دریافت رخدادهای داستان سردرگم می‌شود. همچنین استفادة نویسنده از سازوکار شعرگونگی موجب برتری جنبه‌های غنائی و عاطفی داستان بر واقع‌گرایی گردیده است.