تمظهرات الدیستوبیا فی الروایة العراقیة الحدیثة (روایة یا مریم للروائی سنان انطون انموذجاً)

دیستوپیا (dystopia) یا ویران‌شهر، تکامل یافتۀ پا پس گذاری بشریت از فضیلت‌های اخلاقی ومیل به سوی رذائل اخلاقی وگم‌گشتگی وفرو رفتن در تعصّبات می‌باشد، و شهر و جامعه‌ای است که در آن بدی و پلیدی حاکم شده و نقطه مقابل یک اتوپیا یا جامعه آرمانی (آرمان‌شهر یا مدینه فاضله) است. این مفهوم ریشه در فلسفه دارد و زندگی در آن، به دلیل چیرگی معضلات و زشتی‌‌ها، دلخواه هیچ انسانی نیست. ترسیم یک جهان دیستوپیایی و احتمال وقوع آن در آینده، معمولاً به منظور هشدار به مردم در مورد ادامه یا افزایش رذالت ها و معضلات اجتماعی صورت گرفته است. تلاش انسان اکثر مواقع به ساخت دیستوپیا منجر شده است. این اصطلاح با مسائل سیاسی، فلسفی وجامعه‌شناختی ارتباطی تام دارد که در دورۀ تجدّدگرایی اروپا بیشتر خود را نمایان ساخت، و حکومت‌ها برای تسلّط بر ملّت‌ها قوانین فرمانبردار خلق نمودند. در این بین مفهوم ویران‌شهری با جوامع عربی ارتباطی تنگاتنگ دارد و عراق را می‌توان قربانی این مفهوم دانست. هر آنچه در عراق معاصر روی می‌دهد همانند از بین رفتن مکارم اخلاقی، مردسالاری، فساد طبقۀ حاکم، و ترس از حال و آینده، همه جزئی از ویران‌شهری است. سنان انتون از جمله نویسندگانی است که به ویران‌شهر توجّه خاّصی دارد و این در رمان های وی تجلّی یافته است. این پژوهش به شیوۀ توصیفیتحلیلی با هدف تبیین جنبه‌های ویران‌شهری در رمان یا مریم اثر سنان انتون به نگارش در آمده است، و در نتیجۀ آن خواهیم دید که تعصّبات مذهبی یکی از مهم‌ترین دلایل ظهور این ویران شهری است.