الزمن السردی و دوره فی عملیة انتاج المضمون فی قصة «الخطوبة» القصیرة‎ ‎لبهاء طاهر

زمان روایت، کلید فهم کارهای نوین ادبی و ابزار کشف دلالت آن شده‌است و نقش موثری در فرایند شکل‌گیری درونمایه داستان‌های کوتاه امروزی ایفا می‌کند. پژوهش حاضر می‌کوشد انواع زمان روایی را در داستان کوتاه «الخطوبه» بهاء طاهر، براساس نظریه ژرار ژنت و با تکیه بر شیوه توصیفی تحلیلی بررسی نماید و نقش آن را در فرایند تولید درونمایه این داستان تبیین کند. نتایج این پژوهش نشان می‌دهد که میان انواع زمان روایی و دیدگاه نویسنده در بیان اندیشه و احساس خود، رابطه عمیقی وجود دارد و می‌توان مراحل پرورش درونمایه این داستان را در سه محور رویا، قدرت و مرگ رویا دسته‌بندی نمود. بهاء طاهر این محورهای سه‌گانه را با دقت و دوراندیشی پرورش می‌دهد، به‌طوری‌که در به‌کارگیری و پرداخت زمان روایی در راستای خلق درونمایه، مهندسی پیشرفته‌ای را از وی شاهدیم. توزیع نقش‌ها میان تکنیک‌های درنگ، صحنه و تکرار، و مهارت او در انتقال میان درنگ و صحنه در متن داستان، روایت را پیش برده، درونمایه آن را پرورش می‌دهد. تکنیک‌های صحنه، درنگ توصیفی و تکرار بر متن غالب بوده، آینده‌نگری و خلاصه در فرایند پرورش درونمایه داستان، نقش برجسته‌ای ایفا می‌کند.