بررسی واژگان اضداد و نقش تفسیری آنها در قرآن کریم (با محوریت تفاسیر تبیان شیخ طوسی و المیزان علامه طباطبایی)

انّ الخطوه الاولی للوصول الی معارف القرآن الکریم العمیقه هی معرفه معانی الالفاظ الموجوده فیها نحو الاضداد وهی التی تعدّ قسما من المشترک اللفظی او متعدده المعانی تطلق علی الفاظ تتصرف الی معنیین متضادین؛ وبما ان لها دور هام فی تفسیر الآیات وترجمتها فقد وقعت من القدیم محل اهتمام المفسرین. حصولاً علی تفسیر واضح عن هذه الکلمات التی تحمل معنیان متضادان خاصه فی الآیات القرآنیه، علینا ان نطلع علی رویه المفسرین واللغویین الخبراء الذین یقدّمون تفسیرا وافیاً معتمدا علی الشواهد. یحاول هذا المقال ان یدرس هذه الظاهره، حیث یعرض اولاً موجزا عن خلفیه الاضداد ووجهات النظر المختلفه عن وجود هذه الالفاظ فی اللغه العربیه والقرآن الکریم، ثم ینتقل الی معالجه هذه الظاهره اللغویه التی لا یمکن انکارها، فی تفسیر التبیان للشیخ الطوسی والمیزان للعلامه الطباطبایی. جاءت فکره هذا البحث بسبب ایماننا باهمیه هذین التفسیرین وکثره المباحث اللغویه فیهما ومن ثم اهتمام کلا المفسرین الی مکانه هذه الالفاظ فی تفسیر الآیات القرآنیه. من اهم النتائج التی توصلت الیها المقاله هی: اثبات وجود ظاهره الاضداد فی اللغه العربیه والقرآن الکریم من قبل هذین المفسرین، واستخدام معانی هذه الکلمات المتضاده فی تفسیر الآیات، واتساع دائره البحث لظاهره الاضداد فی التبیان بالنسبه الی تفسیر المیزان. وکذلک اهتمام کلا المفسرین بعوامل ظهور ظاهره الاضداد فی اللغه.