بررسی عوامل موثر بر طلاق در استانهای ایران با تاکید بر عوامل اقتصادی

این مقاله به مطالعه عوامل موثر بر طلاق در سطح استانهای کشور با تاکید بر عوامل اقتصادی بویژه میزان بیکاری و تورم می‌پردازد. در بخش ادبیات نظری به رویکردهای اقتصادی و روانشناختی اشاره شده است. برای سنجش تاثیر عوامل اقتصادی بر طلاق از متغیرهای بیکاری و تورم استفاده شده است. میزان شهرنشینی و تحصیلات عالی نیز به عنوان متغیرهای کنترلی به الگو اضافه شده است. الگوی تجربی مورد استفاده برای تجزیه ‌وتحلیل داده ها، الگوی اقتصادسنجی از نوع الگوی داده‌های تابلویی از نوع تاثیرات ثابت است که از داده‌های 28 استان کشور طی دوره زمانی 1381 تا 1391 بهره می‌گیرد. نتایج براوردهای الگوی تجربی رابطه مثبت و معنی‌داری بین طلاق و متغیرهای مستقل تحقیق را نشان می‌دهد به طوری که با افزایش یک درصد بیکاری، 134/0درصد طلاق افزایش یافته است. چنانکه تورم یک درصد افزایش یابد، 133/0درصد طلاق افزایش می یابد. هم چنین درصورتی که میزان تحصیلات عالی یک درصد افزایش یابد، میزان طلاق 13/0درصد افزایش، و درنهایت اگر میزان شهرنشینی یک درصد افزایش یابد، میزان طلاق، 88/2درصد افزایش می یابد. نتایج براورد تاثیرات استانها حکایت دارد که عوامل ناشناخته در استانهای کوچک و مذهبی همچون یزد و قم، تاثیر مثبت و در استانهای بزرگ مثل تهران و خراسان، تاثیر منفی بر طلاق داشته است.