پیش بینی تحمل پریشانی در سالمندان بر اساس حمایت ادراک شده، اجتناب تجربی و هوش معنوی با نقش میانجی ذهن آگاهی

هدف از پژوهش حاضر پیش بینی تحمل پریشانی در سالمندان بر اساس حمایت ادراک شده اجتناب تجربی و هوش معنوی با نقش میانجی ذهن آگاهی بود. روش پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی بود در قالب تحلیل مسیر انجام شد. جامعه آماری پژوهش حاضر سالمندان شهر تهران در بازه سنی ٦٥ تا 80 سال بودند که 300 نفر از آنان با روش نمونه گیری خوشهای انتخاب شدند. ابزار گردآوری اطلاعات در این پژوهش مقیاس مقیاس حمایت اجتماعی ادراک شده زیمنت (1988) پرسشنامه هوش معنوی کینگ (2008)، مقیاس تحمل پریشانی سیمونز و گاهر (2005) مقیاس ذهن آگاهی براون و زیان (2003) و پرسشنامه اجتناب تجربی چند بعدی گامز و همکاران (2011 بود. دادههای حاصل با استفاده از آزمون همبستگی و تحلیل رگرسیون و تحلیل مسیر برای بررسی نقش میانجی با استفاده از دو نرم افزار amos تحلیل شدند نتایج حاکی از این بود که مدل تدوین تحمل پریشانی در سالمندان در مجموع از برازش قابل قبولی برخوردار است این موضوع نشان میدهد که متغیرهای حمایت ادراک شده، اجتناب تجربی و هوش معنوی با تحمل پریشانی به صورت مستقیم ارتباط دارند رابطه ذهن آگاهی با تحمل پریشانی به طور مستقیم معنادار بوده و همچنین اثر غیر مستقیم حمایت ادراک شده اجتناب تجربی و هوش معنوی با تحمل پریشانی با میانجیگری ذهن آگاهی معنادار است .(0/05>p). بنابراین میتوان نتیجه گرفت که ذهن آگاهی نقش واسطه ای بین حمایت ادراک شده اجتناب تجربی و هوش معنوی با تحمل پریشانی سالمندان دارد.

the prediction of distress tolerance model in the elderly based on perceived support, experiential avoidance and spiritual intelligence with the mediating role of mindfulness

due to the psychological distress and negative emotions during this period, such as the feeling of failure in the turbulences, stresses and pressures of life, the elderly face more challenges. their lives will be therefore, the present study was conducted with the aim of developing a distress tolerance model in the elderly based on perceived support, experiential avoidance and spiritual intelligence with the mediating role of mindfulness. the research method was descriptive and correlation type, which was done in the form of path analysis. the statistical population of the present study was the elderly of tehran between the ages of 65 and 80, of which 300 were selected using available sampling. the data collection tools in this research are perceived social support scale (1988), king’s spiritual intelligence questionnaire (2008), simmons and gaher’s distress tolerance scale (2005), brown and ryan’s mindfulness scale (2003) and the multidimensional experiential avoidance questionnaire by gomes and colleagues (2011). the resulting data were analyzed at the descriptive level using mean and standard deviation and at the inferential level using correlation test and regression analysis and path analysis to investigate the role of mediator, using spss and amos software. the results indicated that the model for developing distress tolerance in the elderly has an acceptable fit. this shows that the variables of perceived support, experiential avoidance and spiritual intelligence are directly related to distress tolerance. the relationship between mindfulness and distress tolerance is directly significant, and also the indirect effect of perceived support, experiential avoidance, and spiritual intelligence with distress tolerance with the mediation of mindfulness is significant (p<0.05). the results indicate that perceived support, experiential avoidance and spiritual intelligence with the mediating role of mindfulness are very important and effective in coping with the distress of the elderly.