واکاوی الزامات اجرایی توانمند سازی زنان سرپرست خانوار در قانون برنامه هفتم پیشرفت جمهوری اسلامی ایران

ارزیابی وضعیت توانمندسازی زنان سرپرست خانوار در برنامه‌های توسعه نشان می‌دهد با وجود پایان‌یافتن اجرای قانون برنامه ششم توسعه، همچنان فرایند توانمندسازی زنان سرپرست خانوار به نتایج مطلوب موردنظر برنامه‌ریزان نرسیده است. هدف از این پژوهش که با روش تحلیل مضمون انجام گرفت، مطالعه و ارزیابی بند ( پ) ماده 80 قانون برنامه هفتم پیشرفت و آسیب‌شناسی و دسته‌بندی چالش‌های نظام برنامه‌ریزی در حوزه زنان سرپرست خانوار است. جامعه هدف این پژوهش مصاحبه با 10 نفر از کارشناسان و صاحب‌نظران حوزه زنان تا رسیدن به اشباع نظری بود. مضامین اصلی در سطوح قبل از برنامه‌ریزی، فرایند برنامه‌ریزی، محتوا و اجرا دسته‌بندی و استخراج شد؛ براین‌اساس پیشنهاد می‌شود بازنگری بند (پ) ماده 80، تعیین متولی واحد در حوزه زنان سرپرست خانوار و جایگزینی برنامه‌ریزی تلفیقی به‌جای برنامه جامع در دستور کار برنامه‌ریزان و سیاست‌گذاران قرار گیرد.

analysis of the implementation requirements for empoweringwomen heads of households in the law of the seventhdevelopment plan of the islamic republic of iran

the assessment of the empowerment of women heads of households in development programs shows that despite the end of the implementation of the law of the sixth development plan, the process of empowering women heads of households has not reached the desired results of the planners. the purpose of this research, which was conducted with thematic analysis method, is to study and evaluate clause (c) of article 80 of the 7th law on progress and pathology and to categorize the challenges of the planning system in the field of women heads of households. the target population of this research was to interview 10 experts and experts in the field of women until reaching theoretical saturation. the main themes were categorized and extracted at the levels of pre-planning, planning process, content and implementation; therefore, it is suggested to review article 80 paragraph (c), appoint a single trustee in the field of women heads of household and replace integrated planning instead of a comprehensive plan in the agenda of planners and policy makers.